Na przełomie XII i XIII w. wybudowano w Środzie w stylu romańskim kościół parafialny św. Andrzeja Apostoła. W 1248 r. w czasie walk między synami Henryka Pobożnego, kościół spłonął. Z końcem XIII w. odbudowano nawę główna kościoła. W latach 1220-1232 wybudowano szpital dla trędowatych wraz z kościółkiem Najświętszej Maryi Panny przy ul. Legnickiej. Około 1253 r. przybyli do Środy franciszkanie, którzy wybudowali drewniany klasztor i kościół pod wezwaniem św. Krzyża. W latach 1378-1388 przebudowano romański kościół św. Andrzeja. Na pokrycie kosztów proboszcz sprzedał należącą do parafii wieś Popowice. Wystarczyło to tylko na przebudowę w stylu gotyckim prezbiterium kościoła. Czternaście lat po przebudowie zakończono budowę wieży dzwonniczej. W XVI w. po wystąpieniach Lutra w Środzie wielu mieszkańców stawało się gorliwymi zwolennikami jego nauki. Kościół św. Andrzeja został przejęty przez ewangelików. W drugiej połowie XVII w. po wojnie trzydziestoletniej kościół św. Andrzeja z powrotem wrócił na stałe w ręce katolików. Po II wojnie światowej w 1950 r. przybyli do Środy Śląskiej Salezjanie, którzy zajmują się duszpasterstwem do dnia dzisiejszego. W 1985 r. ukończono budowę domu salezjańskiego – plebanię przy ul. Kolejowej. W jej pomieszczeniach mieści się Oratorium ks. Bosko, które zajmuje się wychowaniem dzieci i młodzieży.