Pierwsza wzmianka o pszczyńskim kościele pochodzi z 1326 r. Po groźnym pożarze miasta w 1622 r. świątynię odbudował Jerzy Walentyn Meyer z Morawskiej Ostrawy. Ponowne zniszczenie kościoła ogień spowodował w 1748 r. Odbudowa, ukończona w 1754 r., tym razem przebiegała pod kierunkiem Christiana Jahne. Nową późnobarokową świątynię wzniesiono wykorzystując mury starej. Kościół odnawiano w 1791 r., a później jejszcze kilkukrotnie przebudowywano. W 1849 r. nadbudowano wieżę, a w latach 1930-31 dobudowano boczną kaplice od strony południowej i zakrystię od strony północnej. W czasie remontu w 1957 r. zniszczono XVIII-wieczną dekorację stiukową stropu nawy i prezbiterium.

Z historii parafii (ze strony parafialnej ):
Historia parafii pw. Wszystkich Świętych w Pszczynie

Pierwsza wzmianka historyczna o kościele Wszystkich Św. w Pszczynie pochodzi z 1326 r.. Od początku był to kościół murowany. Do XVI w. przeznaczony był wyłącznie dla mieszczan. Mieszkańcy okolicznych wsi uczęszczali do drewnianego kościoła św. Jadwigi położonego na lewym brzegu rzeki Pszczynki.
Kościół Wszystkich Św. wraz z probostwem spłonął w czasie pożaru miasta w 1545 r. a potem jeszcze w 1622 r. Po kolejnym pożarze w 1748 r. został częściowo przebudowany i wyposażony w nowe ołtarze barokowe według projektu Christiana Jahne. W bocznej kaplicy Św. Krzyża znajduje się krypta mieszcząca 14 metalowych trumien, w których od XVII w. chowano rodzinę książąt pszczyńskich.
Obecnie kościół Wszystkich Św. stanowi cenny obiekt śląskiej architektury późnobarokowej.
W mieście istniały jeszcze dwa kościoły: Św. Krzyża, który spłonął przy pożarze miasta w 1458 r. i już nie został odbudowany, oraz Św. Wolfganga, który stał przed miastem przy drodze do Starej Wsi w miejscu dzisiejszego cmentarza Św. Krzyża. O kościele Św. Wolfganga jest wzmianka z 1510 r.. W 1659 r. odbudowany pod nowym wezwaniem Św. Krzyża, został rozebrany w 1817 r.
>Zabytkowy kościół Św. Jadwigi, posiadający wielką wartość artystyczną, spłonął razem z cennymi rzeźbami i obrazami, w pierwszych dniach wojny w 1939 r.
W 1350 r. powstał dekanat pszczyński, który aż do 1821 r. należał do archidiecezji krakowskiej. Później włączony został do archidiecezji wrocławskiej.
W czasach reformacji aż do 1630 r. kościół przejęli protestanci. Po odzyskaniu go przez katolików przez kilka lat duszpasterstwo w Pszczynie prowadzili księża jezuici z Krakowa.
W 1870 r. w czasie wizytacji umiera w Pszczynie ks. bp Bernard Bogedain, sufragan wrocławski, krzewiciel polskości na Śląsku. Zostaje pochowany na cmentarzu św. Jadwigi w Pszczynie.
W roku 1931, gdy proboszczem był ks. dziekan Mateusz Bielok, kościół został poszerzony od strony wschodniej o zakrystię i drugą część kaplicy Św. Krzyża.
Kolejnym proboszczem parafii w latach 1950-1989 jest ks. prałat Józef Kuczera. W tym czasie z parafii Wszystkich Świętych zostaje wydzielonych siedem nowych parafii. W latach 1996-2001 wnętrze kościoła zostaje odnowione. 26. stycznia 2001 r. konsekracji nowego ołtarza dokonuje ks. arcybiskup Damian Zimoń, Metropolita Górnośląski.
Na uwagę zasługuje kult maryjny związany z XVII-wiecznym obrazem Matki Bożej Pszczyńskiej zwanej Przedziwną, umieszczonym w bocznym ołtarzu oraz całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy.

Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Boromeuszek. Historia tego domu pomocy społecznej sięga roku 1867, gdy 6 lutego do Pszczyny z klasztoru w Nysie przybyły pierwsze siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia im. Karola Boromeusza. Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Trzebnicy zakupiła w Pszczynie nieruchomość przy ówczesnej Tuscherergasse 2 (dzisiejsza Warowna 59) od Christiane Bartelmus z domu Schmidt, wdowy po pastorze. Pierwotnie siostry zajmowały się pielęgnacją chorych poza domem oraz były nauczycielkami w szkole ludowej, dokładniej w Katolickiej Szkole Elementarnej (3 siostry do roku 1875). W okresie 1867-1892 ich podstawowym zadaniem była opieka nad sierotami w swoim domu klasztornym. W roku 1874 pierwotny budynek oficyny (leżący przy dzisiejszej ulicy Warownej 59) został wyburzony, a na jego miejscy został wybudowany nowy piętrowy. W roku 1884 miejskie władze Pszczyny wydały zgodę na wybudowanie na działce przy dzisiejszej ulicy Warownej 57 nowego domu zakonnego. Dla upamiętnienia tego wydarzenia do dziś na klatce schodowej znajduje się upamiętniająca to tablica z wyrytym rokiem 1884 i literami J.M.J.C. (Jezus, Maria < Józef, Carolus Boromeus). W roku 1902 sierociniec został przekształcony w Katolicki Dom Starców, gdzie w początkowym okresie było 9 miejsc dla pensjonariuszy. Okres I wojny światowej, to czas gdy siostry zakonne dodatkowo zajmowały się pielęgnacją rannych żołnierzy. W okresie międzywojennym siostry w dalszym ciągu zajmowały się prowadzeniem domu starców oraz pracowały w przylegającym do domu gospodarstwie, z którego dochody były przeznaczone na utrzymanie podopiecznych. Równocześnie w latach 30-tych XX w. siostry zakonne były wychowawczyniami w publicznym przedszkolu przy ul. Dworcowej ( ). W 1926 roku do budynku dobudowano w kierunku południowym część z kaplicą. Prace wykonano przy pomocy pszczyńskiej firmy budowlanej Maxa Körbera. Część kosztów budowlanych pokrył książę pszczyński Jan Henryk XV Hochberg. Książę pszczyński Jan Henryk XV Hochberg sprzedał zakonowi parcelę przy ulicy Mickiewicza 1 (dzisiejsza Warowna 55), gdzie w 1935 r. powstał kolejny budynek opieki - Zakład św. Józefa. Tuż przed wybuchem II wojny światowej utworzono autonomiczne Zgromadzenie Sióstr Boromeuszek z własnym domem generalnym w Rybniku, jednocześnie wyłączając polską prowincję spod władzy zakonu w Trzebnicy. W roku 1950 władze państwowe odebrały Zgromadzeniu Sióstr Boromeuszek budynki, oraz zmieniły działalność na Zrzeszenie Katolików "Caritas", a w 1953 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach dokonało przekształcenia dotychczasowego Domu Opieki na Zrzeszenie Katolików "Caritas" Zakład Specjalny dla Dorosłych. W wyniku zmiany nazw i numeracji wszystkich ulic w Pszczynie, przeprowadzonej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Pszczynie, zmianie uległ adres budynków z dotychczasowych ul. Matejki 1 i 2 oraz Mickiewicza 1, na nowe adresy przy ul. Warownej 55, 57, 59. Po licznych zmianach nazw ostatecznie od 1990 r. pod wspomnianymi powyżej adresami znajduje się Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Boromeuszek.

Dzisiejsza siedziba Świetlicy Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, oddziału powiatowego w Pszczynie. W okresie lat 70 i 80-tych XX w., była tu kawiarnia Relax, bardzo wtedy popularna wśród pszczyńskiej młodzieży. Budynek zlokalizowany na skraju dużego placu zabaw, który w okresie po II wojnie światowej służył mieszkańcom centrum miasta, także jako miejsce dla krzewienia sportu (znajdowało się tu, a właściwie znajduje boisko o nawierzchni asfaltowej). Co jakiś czas wyposażenie placu zabaw jest odnawiane.

W związku z planami miejskimi stworzenia na placu zabaw przed świetlicą Wodnego Placu Zabaw, budynek został opuszczony, a sama świetlica zlikwidowana z początkiem roku 2018. Wodny Plac Zabaw jest w planach inwestycyjnych miasta na rok 2019.

Duży placu zabaw, który służy mieszkańcom centrum miasta, jako miejsce dla krzewienia sportu (znajdowało się tu, a właściwie znajduje boisko o nawierzchni asfaltowej), oraz miejsce zabaw dla dzieci. Co jakiś czas wyposażenie placu zabaw jest odnawiane. Kiedyś w miejscu, gdzie dziś znajduje się 'małpi gaj', w okresie po II wojnie światowej, do lat 90-tych XX w. znajdował się niewielki, bardzo płytki okrągły basen, brodzik dla dzieci.