Razem z budynkiem głównym dworca w 1903 r. zostało oddane do użytku przejście pod torami po stronie wschodniej. Usytuowane było w miejscu, gdzie kończył się mur oporowy wschodniego peronu przydworcowego. Od strony miasta na skraju nasypu kolejowego wzniesiono niewielki budynek z surowej cegły ze stromym dachem stylem nawiązujący do budynków stacji Karolew. W budynku tym znajdowało się wschodnie wejście do tunelu pod torami. Wejście od strony placu przed dworcem wykonane było w cofniętej ścianie oporowej. Wejścia zamykane były dwoma parami dwuskrzydłowych drzwi. Sam tunel miał szerokość ok. 4 m. Przejście to skracało drogę pieszym z dworca do ul. Karolewskiej prowadzącej w kierunku centrum miasta, a od 1913 r. również do krańcówki tramwajowej urządzonej na tej ulicy przed wiaduktem wschodnim. Prawdopodobnie funkcjonowało ono jako ogólnodostępne do II wojny światowej, kiedy teren po wschodniej stronie torów po rozbudowie magazynów pocztowych zamknięto. Stary budynek wejściowy w latach 90. podczas przebudowy dworca znalazł się w obrębie nowych murów oporowych, ale na skutek przerwania robót na tym odcinku nie został rozebrany. W 2003 r. zawaleniu uległ dach. Dawne przejście pod torami wykorzystano za to do doprowadzenia rur zasilających w ciepło nowy budynek dworcowy.