Stadion Śląski – wielofunkcyjny stadion sportowy, położony na terenie Parku Śląskiego (dawn. WPKiW) w Chorzowie (przy granicy z Katowicami) i administrowany przez jednostkę budżetową województwa śląskiego pod nazwą Wojewódzki Ośrodek Kultury i Sportu „Stadion Śląski” w Chorzowie.



Jest to obiekt uniwersalny, mogą się na nim odbywać mecze piłkarskie, zawody żużlowe, mityngi lekkoatletyczne oraz imprezy muzyczne. W chwili oddania do użytku była to największa tego typu budowla w Polsce. Natomiast przebudowa w 2011 roku i budowa Stadionu Narodowego w Warszawie spowodowała spadek na drugie miejsce.



W 1993 Polski Związek Piłki Nożnej specjalną uchwałą nadał Stadionowi Śląskiemu nazwę „Narodowy”. Ministerstwo Sportu i Turystyki twierdzi, że PZPN jako stowarzyszenie sportowe nie ma uprawnień do nadawania nazw stadionom. Stadion Narodowy w Warszawie to nazwa zarejestrowana w Urzędzie Patentowym, na rzecz Ministerstwa Sportu i Turystyki[6]. W latach 2009-2017 stadion był nieużywany z powodu przebudowy obiektu.



Plany budowy dużego obiektu sportowego w polskiej części Górnego Śląska z widownią na kilkadziesiąt tysięcy osób powstały już w latach międzywojennych. W 1939 gotowy był projekt przygotowany przez Adama Kocura – prezydenta Katowic i zarazem przewodniczącego komitetu budowy stadionu. Miał on przypominać Stadion Olimpijski w Berlinie, lecz w wyniku wybuchu II wojny światowej koncepcja upadła. Pod koniec lat 40. XX w. w tzw. „planie sześcioletnim” przewidziano budowę dużego stadionu na 70 tysięcy osób. Miał na nim rozgrywać mecze jeden z tutejszych klubów piłkarskich, jednak ten pomysł nie został zrealizowany.



Ostatecznie decyzja o budowie Stadionu Śląskiego na terenie tworzonego wówczas największego parku miejskiego w Europie (WPKiW) zapadła w 1950 podczas posiedzenia Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. Zaprojektował go architekt Julian Brzuchowski, kierownikiem robót był inż. Wiktor Pade. Roboty rozpoczęły się w 1951. Część prac wykonywali fachowcy sprowadzeni z Czechosłowacji. Stadion został zbudowany z piaskowca czerwonego i białego oraz granitu i betonu. Budowa największego w kraju stadionu pociągała za sobą duże koszty. Kluby sportowe z okręgu katowickiego wpłaciły do kasy komitetu budowy ponad 100 tysięcy złotych. Szukano kibiców, którzy przy budowie obiektu pracowaliby nieodpłatnie. Społeczeństwo województwa przepracowało łącznie 589 938 roboczogodzin, wartość tej pracy szacuje się na 1 500 000 ówczesnych złotych. Powstawał on równocześnie ze Stadionem Dziesięciolecia.



Obiekt został ukończony latem 1956. Jego oficjalna inauguracja miała miejsce w dniu najważniejszego święta narodowego Polski Ludowej 22 lipca 1956 – przegranym 0:2 – towarzyskim spotkaniem piłkarskim przeciwko NRD. Pierwszym dyrektorem został Mikołaj Beljung. W 1959 założono na nim sztuczne oświetlenie elektryczne (pierwsze w Polsce).



W 1993 Polski Związek Piłki Nożnej nadał mu status Stadionu Narodowego. W 1995 rozpoczęła się gruntowna przebudowa stadionu. Pierwszy jej etap zakończono w 1997, a drugi w 2001. W październiku 2007 zamontowano system podgrzewający płytę boiska oraz wymieniono jej murawę.





Stadion Śląski w trakcie przebudowy (maj 2011)

W 2009 roku rozpoczął się kolejny etap przebudowy stadionu. Wybudowane zostało zadaszenie, tor żużlowy zastąpiła lekkoatletyczna bieżnia, ponadto wybudowane zostanie dodatkowe piętro trybun. Stadion zwiększył swą pojemność do ok. 55 tysięcy osób. W 2011 roku pękł jeden z elementów konstrukcyjnych odpowiedzialnych za stabilność ważącego ponad 220 ton poszycia dachu, tzw. krokodyl. Po przebudowie stadion otwarto 1 października 2017. wikipedia (fantom)



strona obiektu: