W latach 70. XIX wieku, w miejscu Placu Mickiewicza, działały teatralne ogrody letnie Burdy nazywane wówczas „Schuetzengarten”.



W roku 1874 utworzono Zjednoczone Teatry Gliwic i Tarnowskich Gór które dawały swe przedstawienia w salach „Schuetzengarten”. W 1892 roku przeprowadzono remont obiektu. Zmieniono także nazwę na „Schuetzenhaus –Stadtgarten”, która funkcjonowała równolegle z nazwą „Theater und Konzerthaus”. W roku 1896 odbyły się w nim pierwsze pokazy kinematografu. Następnie cały teren wykupiło miasto Gliwice i po remoncie otworzono w sierpniu 1918 roku duże kino „Stadtische Lichtspiele” mogące pomieścić 570 widzów (a więc jedno z największych na Górnym Śląsku).



W 1919 roku cały kompleks podzielono na dwie części: kino oraz restaurację z ogrodami o wspólnej nazwie „Stadtgarten”. Istniała tu również mała sala kinowo - teatralna dla mniejszej ilości widzów. W marcu 1919 roku w salce tej jedno z katolickich towarzystw zorganizowało przedstawienie dla dzieci, które zakończyło się tragedią. Od nagrzanej żarówki zapaliła się kotara, a następnie ogień rozprzestrzenił się na całą salę. Przerażone dzieci tratując się nawzajem runęły do otwierających się do wewnątrz drzwi, Udusiło się wówczas 76 dzieci, które pochowano we wspólnej mogile na Cmentarzu Lipowym. Do dziś stoi tam rzeźba Chrystusa tulącego do siebie dzieci. Napis na pomniku głosił „Pozwólcie im przybyć do mnie”. Skuto go zaraz po wojnie w ramach odniemczania Gliwic.



Kino popadło w kłopoty finansowe i po jego wydzierżawieniu przez miasto firmie „Deulig -Palast” z koncernu filmowego Ufa otrzymało nową nazwę „Deulig - Palast”. W roku 1930 kino przejęła firma Union - Grundstuck GmbH. Po jego remoncie, którego głównym celem było udźwiękowienie kina, dostało ono kolejną nazwę – „Capitol”.



Nazwę "Capitol" zachowało do roku 1945, kiedy żołnierze sowieccy spalili doszczętnie cały kompleks kinowy „Capitolu”.



Źródło: