Akta dotyczące dwóch bliźniaczych miejskich szkół powszechnych nr 10 i 11 przy ul. Warszawskiej 33a i 33b zachowały się tylko częściowo. Ani na projekcie, ani w towarzyszących dokumentach nie udało się odnaleźć nazwiska autora budynku, będącego jednym z najlepszych przykładów modernizmu w Kielcach. W aktach znajduje się korespondencja zawierająca próby pozyskania funduszy na budowę. 24 listopada 1937 roku wystąpiono o pożyczkę na ten cel, m.in. do Towarzystwa Popierania Budowy Publicznych Szkół w Krakowie, jednak brak odpowiedzi na te pisma. Hojnym darczyńcą okazała się być Dyrekcja Lasów Państwowych w Radomiu, która przyznała pożyczkę towarową w postaci 500 m sześc. drewna. Co ciekawe, ten rodzaj pożyczki zdeterminował wybór drewnianej konstrukcji dla obiektu (przyczyną takiej technologii był też zapewne jej niski koszt).
Budynek zaprojektowano jako symetryczny. Miał on ryzalit środkowy i ryzality boczne, zaprojektowane w konstrukcji ogniotrwałej. Pomiędzy ryzalitami znajdowały się parterowe skrzydła , mieszczące sale lekcyjne, podniesione na wysokość piętra tylko bezpośrednio przy mieszczących klatki schodowe ryzalitach. Architektura drewnianych skrzydeł odznaczała się prostotą, niemal ascetyzmem. Równomiernie rozmieszczone, duże płaszczyzny okien i fragmenty ścian pokryte oszalowaniem z desek. Zupełnie inaczej potraktowano ryzality, których architektura była dość bogata i charakterystyczna dla polskiego modernizmu - zawierała zaokrąglenia narożników, okrągłe otwory okienne, a także skontrastowane płaszczyzny tynków gładkich i żłobkowanych. Mimo swoich walorów, obiekt nigdy nie był w Kielcach postrzegany jako architektonicznie wybitny i zasługujący na ochronę, co spowodowane było zapewne faktem użycia drewna jako głównego budulca, przez co uważano go za tymczasowy barak, a nie dzieło architektonicznego kunsztu.

Po wojnie budynek przez kolejne dziesięciolecia służył różnym placówkom edukacyjnym (m. in. Szkole podstawowej nr 10, IV Liceum Ogólnokształcącemu, Wyższej Szkole Pedagogicznej). Pod koniec lat 90. przeszedł na własność parafii św. Franciszka z Asyżu. Po 1998 rozpoczęło się stopniowe wyburzanie obiektu, na jego miejscu zaczął powstawać obecny kościół i budynki klasztorne.

Źródło: "Architektura pierwszych dziesięcioleci XX wieku w Kielcach", materiały z sesji naukowej.

Ulica Warszawska – jedna z ulic w Kielcach. Łączy ścisłe centrum miasta z osiedlami znajdującymi się na północy Kielc. Jest jedną z najdłuższych ulic w Kielcach, mając około 6 kilometrów długości. Wytyczona została przed rokiem 1837. Przez ponad 180 lat istnienia, ulica Warszawska miała wiele różnych nazw. W 1857 roku nazwano ją Dąbrowską, potem Szydłowiecką oraz Nowowarszawską. W 1935 roku po raz pierwszy została nazwana ulicą Warszawską. W czasie II wojny światowej Niemcy podzielili ją na dwie ulice: Radomską i Szczęśliwą. Po wojnie na krótko powrócono do nazwy Warszawska. Od 1948 roku nazywała się Daszyńskiego, a w latach 50. zmieniono na Rewolucji Październikowej. Pod koniec XX wieku ponownie powrócono do nazwy Warszawska. Zaczyna się na Rynku, później krzyżuje się i łączy z ulicami: Orlą, Lecha Kaczyńskiego, Aleją IX Wieków Kielc, Przecznicą, Polną, Aleją Tysiąclecia Państwa Polskiego, Pocieszka, Studencką, Wjewódzką, Wincentego Kadłubka, Świętokrzyską, Jesionową, Cypriana Kamila Norwida, Marii Konopnickiej, Starą, ulicą Szydłówek Górny, Turystyczną, Władysława Orkana, Mieczysława Jaworskiego, Franciszka Loefflera, Bieszczadzką, generała Władysława Sikorskiego, Jeleniowską, ulicą Karczunek, Wincentego Witosa, Dywizjonu 303, Szybowcową i Wincentego z Kielc . Kończy się na skrzyżowaniu z ulicą Radomską na kieleckiej Dąbrowie.