Ulica Stary Port – ulica na terenie Starego Miasta w Bydgoszczy, położona na nabrzeżu Brdy.

Położenie

Ulica rozciąga się na północnym nabrzeżu rzeki Brdy od skrzyżowania z ulicą Bernardyńską do mostu im. Jerzego Sulimy-Kamińskiego. Po drodze dochodzą do niej od północy następujące ulice: ul. Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, ul. Pocztowa.

Z ulicą sąsiaduje bulwar nad Brdą, w 2009 r. nazwany Bulwarem Zbigniewa Urbanyiego.
Historia

Ulica powstała na śladzie dawnej drogi prowadzącej wzdłuż Starego Portu w Bydgoszczy. Droga ta istniała już w okresie staropolskim. Na nabrzeżu Brdy składowano towary i zbijano tratwy. Na szczegółowym planie zabudowy miasta, sporządzonym przez pruskiego geometrę Gretha w 1774 r., widnieje zespół spichlerzy zlokalizowany wzdłuż ulicy. W końcu XVIII wieku w miejscu dzisiejszej Poczty Głównej zbudowano zespół koszar dla pruskiego garnizonu. Na planie miasta z 1809 r. widnieje zespół budynków w północnej pierzei ulicy, zaś od ul. Druckiego-Lubeckiego rozciągały się ogrody i pola uprawne folwarku Grodztwo.

W połowie XIX wieku istniała już północna pierzeja kamienic oraz nowo wzniesiony spichlerz zbożowy. Intensyfikacja zabudowy przypada na koniec XIX wieku. Przy ulicy wzniesiono wówczas okazały zespół budynków pocztowych (1883-1885) oraz kamienicę narożną z Placem Teatralnym (1894). Szerokie nabrzeże było wykorzystywane do wyładuku i załadunku towarów z barek podążajacych drogą wodną Wisła-Odra.

W latach 1976-1978 i 1986-1987 nabrzeże Brdy sąsiadujące z ulicą zostało przebudowane i zmodernizowane na ciąg spacerowo-wypoczynkowy[1]. W 1989 r. w pobliżu bulwaru ustawiono rzeźbę „Trzy Gracje”.
Nazwy

Ulica w przekroju historycznym posiadała następujące nazwy[2]:

1855-1909 – Kasernenstrasse
1909-1920 – Hermann Frankestrasse
1920-1939 – Hermana Frankego
1939-1945 – Hermann Frankestrasse
1945-1956 – Wyzwolenia
1956-1990 – Juliana Marchlewskiego
od 1990 – Stary Port

Nazwa ulicy w I połowie XX wieku nawiązywała do przemysłowca, Honorowego Obywatela Bydgoszczy – Hermana Franke, zaś w okresie PRL – do działacza socjalitycznego Juliana Marchlewskiego.
Zabudowa

Północną pierzeję ulicy Stary Port stanowią kamienice czynszowe wzniesione w II połowie XIX wieku, spichlerz szachulcowy oraz dwa duże kompleksy zabudowań:

Poczta Główna,
oddział Narodowego Banku Polskiego.

Od tych kompleksów wzięły nazwy uliczki dochodzące do Starego Portu od strony ul. Jagiellońskiej.

Obecnie ulica Stary Port wraz z bulwarem im. Zbigniewa Urbanyiego stanowi reprezentacyjną część Bydgoskiego Węzła Wodnego. Spacerując tu, zwłaszcza po zmroku można poczuć klimat Bydgoszczy jako miasta ściśle związanego z rzeką. Podświetlone zabytki: pałacyk Lloyda, spichlerze, „nowe spichrze”, gmach Poczty odbijają swe wizerunki w wodzie, a na rzece obserwować można barki z kawiarniami.

źródło: wikipedia

Plac Solny – plac w Bydgoszczy nad rzeką Brdą.

Położenie

Plac Solny znajduje się między rzeką Brdą, a ulicą Grodzką w Bydgoszczy u wylotu ulicy Przy Zamczysku.

Wschodnią pierzeję placu stanowi budynek PZU. Stronę zachodnią zamykają obiekty BRE Banku tzw „nowe spichrze”. Od południa plac ogranicza ul. Grodzka, a za nią znajduje się budynek przedszkola wzniesiony na fundamentach dawnego zamku.
Historia

Plac leży na skraju dawnego wzgórza grodowego, na którym w połowie XIV wieku król Kazimierz Wielki wybudował zamek. Na początku XIX wieku w obrębie dzisiejszego placu wzniesiono budynki rafinerii cukru trzcinowego. Materiał do budowy pochodził z rozbiórki ruin pobliskiego zamku.

Obiekty przemysłowe istniały jeszcze w 1876 r. Pusty plac widnieje dopiero na mapie miasta z 1900 r.[1]. Nabrzeże Brdy było wówczas wykorzystywane do załadunku i towarów z barek, podążających drogą wodną Wisła-Odra.

Plac Solny w obecnym kształcie powstał po budowie w sąsiedztwie obiektów BRE Banku w 1998 r. Obecnie jest on wykorzystywany jako parking, a w okresie letnim okazyjnie do prowadzenia imprez plenerowych.

źródło: wikipedia