Osiedle Planty w Zamościu – jedna z szesnastu dzielnic (jednostek), na jakie podzielone jest miasto Zamość. Jest położone w jego centrum, w pobliżu Starego Miasta, z którym graniczy częściowo po stronie zachodniej. Granica dzielnicy biegnie również głównymi, ważniejszymi ulicami: Partyzantów, Peowiaków i J. Piłsudskiego.Zdecydowana większość zabudowy mieszkalnej to bloki wielorodzinne przy ulicy Peowiaków. Budowę tego osiedla rozpoczęto już w latach 50., a ostatnie bloki oddano do użytku na początku lat 70. minionego stulecia. Mają one od trzech do pięciu kondygnacji. Są rozmieszczone wzdłuż ulicy Peowiaków, tworząc niezbyt szeroki, ale dość długi pas zabudowy – od ul. J. Piłsudskiego po odcinek ul. Peowiaków za rondem Rady Europy (w kierunku ulicy Partyzantów).Teren na południe od bloków zajmuje zieleń miejska zwana Plantami (stąd nazwa osiedla), głównie skwery i zieleńce oraz wały (objęte większymi zmianami w latach 2011-12[1]), z niewielkim parkiem bliżej ul. J. Piłsudskiego oraz licznymi chodnikami – jest to miejsce spacerów mieszkańców miasta, w którym można obejrzeć pozostałości murów i fragmenty zamojskiej twierdzy. W ich pobliżu znajdują się 2 ceglane budynki z początku XX w., jakie stanowiły koszary kozaków dońskich.Zabudowa usługowa skupia się w południowej części, na rogu ulic Peowiaków i Partyzantów; mieszczą się tu ważniejsze obiekty miasta, m.in.: Urząd Gminy Zamość, gmach delegatury Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego z innymi instytucjami, Urząd Sanitarno-Epidemiologiczny, Spółdzielczy Dom Handlowy. W jej granicach funkcjonuje jedna szkoła podstawowa (nr 10) i gimnazjum (nr 7) tworzące Zespół Szkół nr 1. Znajduje się tu także ośrodek pomocy dla dzieci niepełnosprawnych. Nie ma tu żadnych kościołów, najbliższe znajdują się na sąsiednim Starym Mieście. Wśród obiektów handlowych, poza marketami PSS Lux, dominują tu niewielkie sklepy, również w niektórych blokach. Znajdują się tu dwa pomniki: pomnik Żołnierzy Armii Krajowej przy ul. Partyzantów, za bastionem VII oraz pomnik 60. rocznicy zakończenia II wojny światowej przy ul. J. Piłsudskiego. Za wiki

Manierystyczno-barokowy, główny budynek na zamojskim Starym Mieście. Znajduje się w północnej pierzei Rynku Wielkiego, po stronie zachodniej, jest nieco wysunięty do środka rynku. Posiada 52-metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody.

Jego budowę rozpoczęto w 1591 roku. Większych zmian dokonano podczas przebudowy w połowie XVII wieku – został wówczas powiększony i podwyższony, dobudowano trzecią kondygnację oraz attyki. Również wieża ratusza została podwyższona. Oddzielony został ponadto od kamienic po stronie zachodniej – obecna ulica Ratuszowa. Posiadał podcienia od strony Rynku Wielkiego i po obu bokach. W II poł. XVIII wieku wybudowano dzisiejsze wachlarzowe, dwuskrzydłowe schody, które prowadzą do wejścia na I piętrze. Nieco wcześniej wybudowano przy ratuszu budynek odwachu, który znajdował się pod dzisiejszymi schodami i był połączony z ratuszem. W czasie zaborów, w I połowie XIX wieku, zamojski ratusz zmieniono na więzienie i przebudowano – zamurowane zostały podcienia, zniknęły attyki oraz dekoracje. Dodatkowo, z tyłu, dobudowano więzienie, jakie połączono z ratuszem wąskimi skrzydłami, co dało niewielki dziedziniec pośrodku.



W okresie międzywojennym XX wieku przeprowadzono rekonstrukcję wg pierwotnego wyglądu ratusza – przywrócone zostały attyki i dekoracje. Po II wojnie światowej, w czasie której zamojski ratusz nie uległ zniszczeniom, był nadal remontowany, również wewnątrz, m.in. rozebrano odwach pod schodami, odnowiono jego elewacje.



Przy wejściu do ratusza, do którego prowadzą wachlarzowe schody, znajduje się tarcza z herbem miasta – św. Tomasz Apostoł z tarczą, na której widać trzy włócznie (nad wejściem), tarcza z Krzyżem Grunwaldu III klasy (po prawej stronie) oraz tablica upamiętniająca wpisanie zamojskiego Starego Miasta na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO (po lewej stronie). Na schodach, od strony Rynku Wielkiego, nad środkową arkadą, jest także kartusz przedstawiająca II ordynata, Tomasza Zamoyskiego.



Na wieży ratusza codziennie (w sezonie) o godzinie 12.00 jest odgrywany zamojski hejnał, ale tylko w trzy strony świata – poza zachodnią, ponieważ wg legendy założyciel miasta, hetman Jan Zamoyski, zakazał grać trębaczowi w kierunku Krakowa, czyli ówczesnej siedziby króla Zygmunta III Wazy, którego planów hetman nie popierał.



Obecnie mieści się tu Urząd Miasta Zamość oraz Zamojski Ośrodek Informacji Turystycznej z Galerią Fotografii "Ratusz". Ratusz ten uchodzi za symbol Zamościa.



Źródło:

/p>

Ulica W. Łukasińskiego - jednojezdniowa ulica w Zamościu, jedna z głównych na Starym Mieście. Obiega ona od wschodu główne zabudowania dawnej Twierdzy Zamość stykając się po wschodniej stronie z murami fortecznymi. Ulica ta istnieje od założenia Zamościa. Miała charakter wewnętrznej obwodnicy wzdłuż murów fortecznych. Ulica ta znana była pod nazwą Za murami, od XVIII wieku jako ul. Zatyłki, a następnie od 2. poł. XIX wieku jako ul. Brukowana. Obecna nazwa została nadana w 1918 roku ku czci Waleriana Łukasińskiego (podczas niemieckiej okupacji jako ul. Festungstrasse, czyli ul. Forteczna), który był przez pewien okres więziony w bramach Twierdzy Zamość (najdłużej w celi dobudowanej przy starej Bramie Lwowskiej i nadszańcu, położonych przy tej ulicy). Za wiki

Rynek Wielki w Zamościu – kwadratowy plac w centrum Starego Miasta w Zamościu, zarazem jego główne miejsce. Wymiary Rynku Wielkiego wynoszą 100 na 100 metrów.
Po każdej stronie tego rynku (pierzei) znajdują się kamienice (niemal wszystkie zabytkowe[1]) z podcieniami oraz ratusz, główny obiekt tego placu. Nie jest on położony w jego centrum, jak w większości rynków, m.in. z okresu średniowiecza, lecz w jego północnej pierzei, po stronie zachodniej (na zachód od ulicy Solnej biegnącej na północ od rynku) i nieznacznie wysunięty do środka Rynku Wielkiego. Wiąże się to z wolą założyciela miasta, Jana Zamoyskiego, dla którego najważniejszym obiektem w jego mieście był pałac, dla jakiego ratusz miał nie stanowić konkurencji wśród najokazalszych budowli. Posiada 52 – metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody dobudowane w XVIII wieku.

Od zachodniej i wschodniej pierzei rynku biegną po 3 ulice (S. Staszica w obu kierunkach, Grodzka w obu kierunkach, H. Kołłątaja na zachód, Ormiańska na wschód), natomiast w osi północ-południe po jednej (Solna i B. Moranda). Wyjątkowo od północnej krawędzi Rynku Wielkiego biegnie na północ druga ulica, Ratuszowa, jaka pojawiła się w XVII wieku po oddzieleniu ratusza od kamienic po jego zachodniej stronie. Jako główna arteria uchodziła prowadząca do pałacu (\\\"głowy\\\" miasta) ulica Grodzka, jaka przecina rynek (\\\"serce\\\") na linii wschód-zachód, stanowiąca jego \\\"kręgosłup\\\", od którego odbiegały dwa \\\"ramiona\\\"[2], tj. wspomniane ulice Solna i B. Moranda. Za wiki

Rynek Solny ze swymi podcieniowymi kamienicami rozciąga się aż do Akademii Zamojskiej. Jak nazwa wskazuje handlowano tu głównie solą, sprowadzano ją z Wieliczki i Rusi Czerwonej. Przy nim i wzdłuż ul. Zamenhofa istniała dzielnica żydowska. Przypomina dziś o tym piękny tzw. dom rabina z połowy XVII wieku.
Dom naprzeciw niego kiedyś nie był połączony z \"plecami\" ratusza. Ten gmach w kształcie litery U (jego ramiona skierowane do ratusza tworzą