Latem roku 1945 rząd Republiki Francji podjął starania o uporządkowanie mogił obywateli francuskich zmarłych w czasie wojny poza jej granicami, m.in. w Polsce. Na Dolnym Śląsku i we Wrocławiu znajdowało się ich wtedy, jak szacowano co najmniej kilkaset. Były to groby głównie jeńców wziętych do niewoli po klęsce Francji w roku 1940 oraz członków ruchu oporu aresztowanych w wyniku akcji "Noc i mgła" w roku 1942.

Od września 1945 roku, kiedy zapadła decyzja o budowie we Wrocławiu cmentarza, na który miały zostać przeniesione szczątki pochowanych na Dolnym Śląsku Francuzów, prace z tym związane nadzorował działający wówczas przy ul. Witelona konsulat Francji. Cmentarz o powierzchni 4 ha przeznaczony był na około 1500 grobów, prace związane z budową ruszyły we wrześniu 1946 r. 20 listopada1946 r. w obecności delegata rządu francuskiego i ambasadora tego kraju cmentarz został poświęcony, spoczywało na nim wtedy 175 ekshumowanych kilka tygodni wcześniej ciał. W wyniku prowadzonych w następnych latach prac ekshumacyjnych ostateczna liczba pochowanych na tym cmentarzu wyniosła 1311.

W roku 1951 strona francuska podjęła decyzję o przeprowadzeniu w dniach 7-25 maja ekshumacji 771 ciał, które następnie umieszczono w cynkowych trumnach i przewieziono koleją do Gdańska skąd statek zabrał je do Francji. Pozostałe szczątki 512 osób spoczywały tu jeszcze do września 1952, kiedy to w dniach 22-26 tego miesiąca również zostały ekshumowane, a następnie przewiezione do Gdańska i złożone na tamtejszym Wojskowym Cmentarzu Francuskim.