Odsłonięty w roku 1908 pomnik feldmarszałka i szefa Sztabu Generalnego niemieckiej armii. Początkowo stał przy budynku koszar na ul. Obrońców Pokoju, a po roku 1918 przeniesiony na ulicę Bankową.

Ul. Obrońców Pokoju (Hospitalstrasse)

Ulica ukształtowała się, podobnie jak sąsiadujące z nią ul. Podwale (Äusere Burgstrasse) i ul. Jana III Sobieskiego (Greiffenbergerstrasse) około połowy XVIII wieku. Swoją nazwę zawdzięczała położonemu u jej wylotu w stronę Podwala szpitalowi „Zum Leichnam Christi”, o średniowiecznym rodowodzie. W bezpośrednim jego sąsiedztwie znajdował się cmentarz, zlikwidowany zapewne jeszcze w XVIII w., na miejscu którego na początku XX wieku wybudowano zakład energetyczny (Städtische Elektrizitätswerk), z którego zachował się budynek maszynowni (nr 2a). Z tego samego okresu pochodzi sąsiadujący z nim budynek dawnej gazowni (obecnie nr 2). U wylotu ulicy w stronę północną w miejscu magazynu i wieży wodnej w latach 1787–1857 wybudowano rafinerię cukru (architekt K. G. Langhans), w II połowie XIX wieku przebudowaną na koszary (lata 1861–1863). W jej okolicy już od połowy XVIII wieku znajdował się dom opieki (Pflegehaus — obecny budynek nr 9). W jego pobliżu w 1801 ukończono budowę nowego szpitala “Corpus Christi”.
Dawny charakter ulicy został całkowicie zatarty przez budowę dzielącej ją na dwie części obwodnicy miejskiej oraz dworca autobusowego. Zachowały się pojedyncze relikty dawnej zabudowy (jej najstarszym elementem jest budynek nr 9) oraz zespół koszar.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002

Ulica Bankowa powstała w połowie XIX wieku w miejscu dawnych murów miejskich i zasypanej fosy, miała charakter parku miejskiego z zadbanymi drzewami, pięknymi klombami i wytyczonymi wśród nich alejkami spacerowymi. Nazywano ją Promenadą. Na przełomie XIX - XX wieku stała się jedną z najbardziej reprezentacyjnych ulic miasta, przy której swoje siedziby miały wystawne lokale gastronomiczne, ekskluzywne hotele sklepy i banki.
Po południowej stronie ulicy Bankowej znajdują się między innymi:
powstały pod koniec XIX wieku budynek, który zakupił i przebudował na potrzeby swojej siedziby „Bank Rzeszy”. Po wojnie znajdował się tu Narodowy Bank Polski, a później Bank Zachodni. Obecnie znajduje się tu prywatna placówka opieki medycznej (ul. Bankowa 5/7),
budynek hotelu, który kilkakrotnie zmieniał właścicieli i nazwy, by w latach 20-tych zmienić również przeznaczenie. Został przejęty przez władze miasta, które umieściły tutaj między innymi Urząd Opieki Społecznej i siedzibę policji kryminalnej z aresztem śledczym. Po wojnie pełnił podobne funkcje - był siedzibą Urzędu Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej. W latach 50. utworzono w nim przychodnię lekarską (ul. Bankowa 1).
Równie ciekawą historię mają zabudowania północnej strony ulicy:
bodaj najbardziej znany gmach na Promenadzie - dawna „Kawiarnia Wiedeńska” („Wiener Cafe”) oraz tzw. „Dom koncertowy” („Konzerthaus”), w którym do czasu powstania gmachu teatru miejskiego odbywały się przedstawienia i koncerty. Również w czasach powojennych mieściły się w nim instytucje kulturalne - dziś siedzibę ma Jeleniogórskie Centrum Kultury (ul. Bankowa 28/30),
wzniesiony na początku XIX wieku, przy wylocie dzisiejszej ulicy Szkolnej, budynek Śląskiego Towarzystwa Bankowego, a obecnie siedziba Sądu Rejonowego (ul. Bankowa 18),
znajdująca się po drugiej stronie ulicy Szkolnej nieco późniejsza kamienica, mieszcząca dawniej restaurację o nazwie „Narożnik Murzyna” („Mohrenecke”), której symbolem była figurka murzyńskiego wojownika umieszczona na fasadzie budynku (ul. Bankowa 12).
Warto przyjrzeć się również pozostałym kamienicom stojącym przy ulicy Bankowej. Tworzą one ciekawy zespół architektoniczny, któremu nie sposób odmówić uroku.
Info.