Budynek dawnej słodowni został wzniesiony najprawdopodobniej w 1892 r. Pod koniec 1891 r. w prasie lokalnej pojawiła się informacja o zamiarach rosyjskich inwestorów wybudować w Sibicy browar. Był to jeden z dwóch obiektów jakie posiadał Emil Grauer. Wytwarzano w nim słód, który eksportowano do Belgii i Szwajcarii. Transport słodu upraszczała bliskość dworca towarowego. Produkcją słodu dla cieszyńskiego browaru zajmował się wspominany już Emil Grauer (najprawdopodobniej mojżeszowego wyznania), który po raz pierwszy wzmiankowany został w Książce Adresowej w 1886 r. W 1888 r. Emil Grauer zaręczył się z Paulą Neumann, córką przedsiębiorcy Juliusa Neumanna z Frydku. Prąd elektryczny dostarczano z elektrowni w Błogocicach nawet po podziale miasta w 1920 r. W 1900 r. bracia Neumann z Frydku zamierzali w bliskim sąsiedztwie słodowni wybudować własny browar. 2 kwietnia 1901 r. w budynku wybuch pożar. W gaszeniu brała udział straż pożarna miejska oraz z fabryki Kohna. Pożar wybuchł o godz. 11 w suszarni słodu przez samozapłon. Dostęp strażaków do miejsca pożaru był utrudniony, albowiem suszarnia znajdowała się na poddaszu. Dopiero o godz. 13 pożar został ugaszony. Krótko po podziale Cieszyna ulokowano tu Powiatowy Urząd Gospodarczy. W 1921 r. obiekt wynajmowały liczne stowarzyszenia między innymi nowo-powstała filia czeskiej spółki: Hospodařské Skladiště - Skład Gospodarczy, ale także Krajowa Spółka Pastwiskowa na Śląsku Cieszyńskim. Spedytorem był dawniejszy burmistrz Zamarsk - Kukucz z przekonania Ślązakowiec. Słodownia zatrudniała większą ilość robotników z okolic Jabłonkowa. W bardzo przestrzennym obiekcie składowano: zboża, nasiona, nawozy, cukier, maszyny rolnicze, materiały budowlane, węgiel i inne. Po II wś. rozkradziono inwentarz i coraz bardziej zubożała ,,Malcownia,, popadała w ruinę. W okresie władzy ludowej pomieszczenia wykorzystywano jako składy spożywcze, a także do hodowli pieczarek. W latach 60tych wytwarzano tu nawet antybiotyki oraz nawozy sztuczne. Budynek należał wówczas do Gospodarstwa Państwowego - Státní statek. Współcześnie obiekt znajduje się w prywatnych rękach i w zasadzie nie wiadomo do jakich celów jest wykorzystywany. Wnętrze zostało opróżnione i unowocześnione. Z pierwotnego wyposażenia ostała ponoć tylko bogato zdobiona klatka schodowa z żeliwnymi poręczami.