Stojący przy ul. Wolności 38 pałac należał do mistrza ciesielskiego Hugona Knolla, który zakupił dla swej rezydencji niemały teren. Okazałą willę zbudowano w 1873 r. według projektu Eugene de Lalende, jednego z najbardziej uznanych w owym czasie jeleniogórskich architektów. Wokół powstał ciekawy park, dziś już nie istniejący. Pałac często zmieniał właścicieli. W 1895 r. został nim porucznik von Brauchisch, w 1912 r. murarz i cieśla Richard Brueckner, a w 1920 r. Oskar Caro, tajny radca, rodem z Wrocławia, współwłaściciel Górnośląskiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Żelaznego Kopalń i Hut w Katowicach oraz współwłaściciel pałacu Paulinum. Po dojściu Hitlera do władzy, od 1936 r. w pałacu znalazło siedzibę Buttersche Hoehere Lehrenstalt. Po wojnie mieściły się tu kolejno siedziby różnych instytucji: dyrekcja PKS, Przedsiębiorstwo Kolportażu „Ruch” i Komenda Powiatowa „Służby Polsce”. Później w pałacu mieściła się szkoła specjalna nr 9 dla dzieci niesprawnych intelektualnie, a od 1979 r. siedziba TPD. Kolejnym właścicielem zostało Kolegium Języków Obcych ( dziś część Kolegium Karkonoskiego). Na skutek zamiany mienia pałacyk został przejęty przez Agencję Mienia Wojskowego.

Cezary Wiklik „Pałace i dwory Jeleniej Góry” Wydawnictwo Fundacji Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej 2010.

Ul. Wolności (Warmbrunnerstrasse, Hermann Göring Strasse)

U wylotu ulicy Wolności oraz przy obecnej ulicy J. Korczaka, za dawną bramą Długą, wzdłuż drogi prowadzącej do Cieplic ukształtowało się w średniowieczu rozległe przedmieście Vor dem Langgassen Tor z rozrzuconą luźno zabudową i niewielkimi uliczkami. Rozciągało się ono pomiędzy rzeką Kamienną, Czarnem i terenami należącymi do wsi Cunnersdorf. W niewielkim oddaleniu od bramy miejskiej w 1449 r. powstał kościół Św. Ducha, wokół którego założono cmentarz. Około 1750 r. na przedmieściu tym znajdować się miało około 275 domów, w tym liczne otoczone ogrodami należącymi do zamożnych mieszczan. Dalej w stronę Cieplic, na wschód od drogi rozciągały się łąki. W 1837 została rozebrana brama miejska i poszerzono drogę wjazdową do miasta. Od tego momentu ulica zaczęła tracić swój przedmiejski charakter. U wylotu ulicy w stronę ulicy Długiej ukształtował się plac stanowiący węzeł komunikacyjny — Warmbrunner Platz - z tramwajem, którego tor biegł aż do Cieplic. Dawny cmentarz zamknięty został w 1871 r. i przekształcony w założenie parkowe z placem zabaw. Jeszcze na początku XX w. istniał kościół cmentarny p.w. Św. Ducha, rozebrany w latach 1905 — 1906 ze względu na zły stan techniczny. Kilka lat wcześniej zlikwidowano również ostatnie relikty dawnego założenia cmentarnego — rozebrano mur cmentarny i usunięto nieliczne zachowane jeszcze nagrobki.
Zabudowę ulicy stanowią w przeważającym stopniu pochodzące z końca XIX i początku XX wieku kamienice czynszowe, czasem o bardziej reprezentacyjnym charakterze. Wiele z nich znajduje się obecnie w złym stanie technicznym.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002