Pierwszy kościół, p.w. Wszystkich Świętych, wybudowano w 1430 r. Został on spalony przez Tatarów w 1509 r. Obecnie istniejący wzniesiono w 1530 r. p.w. św. Dominika. Fundatorami była rodzina Górków. Został on konsekrowany przez bpa Jakuba Buczackiego w 1530 roku. W latach 1574-1595 był zamieniony na zbór kalwiński. W latach 1620-1623 rozbudowali go Tomasz i Elżbieta Zamojscy (budowniczy Jan Wolff - dobudowana nawa główna i dwie boczne kaplice). Po sprofanowaniu przez Kozaków rekonsekrowany przez bpa Mikołaja Świrskiego w 1650 roku. Dwa razy niszczyły go pożary: pod koniec XVII w. i w 1951 roku. Wielokrotnie był remontowany w XVIII i XIX w., a także po II wojnie światowej - szczególnie w latach 80-tych (okres pracy ks. Dziekana Franciszka Cymborskiego). Od 1999 roku do chwili obecnej stale trwają w nim prace konserwatorskie i renowacyjne. Od tego czasu proboszczem parafii jest ks. dziekan Władysław Trubicki. Kościół murowany z kamienia i cegły, jednonawowy, w stylu renesansu lubelskiego (z elementami późno-gotyckimi). Prezbiterium gruntownie przebudowane w 2005 r. (wymiana na nowe - z granitu: posadzka, ołtarz, ambonka i pulpit). Przy prezbiterium zakrystia, przy nawie dwie kaplice (od północy i południa), na suficie sztukaterie. Kościół wyposażony w 5 ołtarzy.