Restauracja - Pstrągarnia w Złotym Potoku jest najstarszym tego typu gospodarstwem hodowlanym na terenie Europy kontynentalnej. Stawy na rzece Wiercicy zbudował hrabia Edward Raczyński, właściciel złotopotockiego majątku ziemskiego. Urządzenie stawów zlecił najlepszemu ówczesnemu specjaliście - inżynierowi Michałowi Girdwoyniowi. Pierwsze stawy zarybiono w 1881 roku pstrągami sprowadzonymi z Kalifornii w Stanach Zjednoczonych.

Źródlana woda świetnie nadawała się do sztucznej hodowli ryb łososiowatych. Michał Girdwoyń, Żmudzin, doskonale wykształcony biolog, specjalista od ryb i... pszczół, zaproponował budowę stawów dla pstrągów i innych ryb. W dolinie Wiercicy wnet pojawiły się 22 akweny o łącznej powierzchni 13,2 hektara. Ich głębokość sięgała 4 metrów. Postawiono również budynek wylęgarni. W 1881 roku przypłynęła z dalekiej Kalifornii ikra pstrąga tęczowego - pod opieką pewnego amerykańskiego senatora, na którego cześć jeden ze stawów nazwano później „Amerykanem”. Zapłodnienie ikry odbyło się uroczyście, w obecności zaproszonych gości. W ten sposób powstało pionierskie gospodarstwo pstrągarskie w Europie kontynentalnej! Hodowla rozwijała się bardzo dynamicznie. Stawy zostały podzielone na zarybione pstrągami strumieniowymi, jeziorowymi, tęczowymi, łososiami amerykańskimi, węgorzami i, wreszcie, karpiami, linami i brzanami (później do hodowli wprowadzono także sandacza). Na początku XX wieku liczba stawów wzrosła do 46, a ikra pstrąga była eksportowana do wielu krajów europejskich. Przy akwenach stanął domek stróżów stawowych, rozebrany podczas II wojny światowej. Po zakończeniu ostatniej wojny gospodarstwo znacjonalizowano. Hodowla ryb jest prowadzona do dzisiaj.