Reinhold Curicke "Der Stadt Dantzig historische Beschreibung" (Historyczny opis miasta Gdańska) - KSIĘGA IV Rozdział X, str. 342

Przytułków w Gdańsku nie brakuje, w których uczciwi starsi ludzie, tak mężczyźni, jak i kobiety przebywają i albo na koszt własny, lub też z łaskawości w razie ubóstwa są przyjmowani.Z tych przytułków kilka zarówno w obrębie, jak i poza miastem się znajduje, a więc w mieście: przytułek Świętego Ducha i św. Elżbiety, św. Jakuba i św. Barbary. Poza miastem zaś: przytułek św. Gertrudy, Bożego Ciała i Wszystkich Aniołów Bożych. Mają one, bez wyjątku, swoje uczciwe dochody i odpowiedzialnych przełożonych. Wśród tych przytułków jest też pewien szczególny – sierociniec, czy też dom dziecka - na Starym Mieście, przy kościele św. Elżbiety położony, w którym różne ubogie osierocone dzieci są wychowywane, żywione, ubierane i na przyszłość do rękodzieła przygotowywane.
Ów dom dziecka między innymi i ten przywilej posiada, że wszelkie dzieci w nim wychowane, chociażby znajdami i poza małżeńskim łożem urodzone były, mimo to, za prawne i małżeńskie uznawane będą i nie mniej niż ci, co warsztaty i gildie posiadają, jak też z wszystkiego tego, co w prawach wolnym i rzetelnym ludziom przysługuje, również one korzystać mogły. Ten obecny dom dziecka rozpoczęto budować w roku 1548 i w roku 1549 był całkowicie wybudowany po tym, kiedy poprzedni w roku 1547 w dniu 5 marca wraz z kilkoma innymi mieszkaniami, całkowicie spłonął. Jego fundator o nazwisku Jakub Conrad (!!!) , którego wizerunek w kamieniu został wyrzeźbiony, nad drzwiami tego domu dziecka jest jeszcze widoczny.
________________________________

Sierociniec przy kościele Św. Elżbiety, z początkiem II połowy XIX w. został przeniesiony do Dworu III w Oliwie na ul. Polanki , natomiast w to miejsce, utworzono Dom Pracy. Tuż przed I wojną światową, teren wraz z budynkami został przejęty przez Zachodniopruskie Towarzystwo Ubezpieczeń od Ognia które wybudowało znany nam współcześnie budynek, gdzie obecnie znajduje się Prokuratura Okręgowa zaś dawniej Komitet Wojewódzki PZPR w Gdańsku częściowo spalony w grudniu 1970 r..