Pierwszy dwór powstał tu jako siedziba rodu von Reibnitz prawdopodobnie w XIII w. W każdym bądź razie, w 1288 r., wymieniany jest tu Henricus de Reibnicz. Istnieją przesłanki, że miał tu także swoją siedzibę, rozwiązany w 1365 r., klasztor beginek oraz, że znajdowała się tu jedna z rezydencji króla Karola IV Luksemburskiego. Nie ma na to jednak żadnych dowodów. Przypuszcza się, że zamek został zbudowany w XVI w., chociaż inne źródła wiążą budowę murowanej warowni z Karolem IV Luksemburskim i latami 1364/1365 – 1369. Jeszcze inni autorzy piszą, że w tym czasie istniał zamek murowany, ale jego właścicielem był rycerza Mikołaja z Rybnicy (Niclas von Reibnitz ?). Na początku XV w. zamek został zniszczony, ale szybko go odbudowano i rozbudowano. Nie wiadomo kto w nim rządził do początków XVIII w. Natomiast do 1742 r. właścicielem był hrabia Johann von Zierotin. Potem zamek kupił jeleniogórski kupiec George Friedrich Smith. Podczas renowacji w 1750 r. zanotowano, że na jednej ze ścian odkryto datę 1234. Później została ona jednak usunięta. W 1765 r. właścicielem był tu pan Kahl i być może to on dokonał kolejnego przekształcenia zamku w 1786 r. Od 1790 r. mieszkał tu hrabia Rzeszy Gotthard Wilhelm von Bressler. Na początku XIX w. zanotowano, że zamek chyli się ku upadkowi. Prawdopodobnie wtedy został opuszczony. Na podstawie ówczesnej ikonografii stwierdza się, że głównym elementem zamku był trójkondygnacyjny dom mieszkalny na planie prostokąta z przybudówką przy krótszym boku. W 1841 r. właścicielem majątku został hrabia Rzeszy Hans von Bressler. Do 1939 r. dobra dzierżył wyższy radca budowlany Rautenberg, a potem współwłaściciel Wytwórni Likierów w Staniszowie Herbert Stabrina. Nie mieszkał on oczywiście w ruinach zamku, ale wybudował przed nim dworek i tu miał swoja siedzibę do czasu wypędzenia w 1945 r. Po wojnie w dworku mieścił się PGR, a obecnie znajduje się w rękach prywatnych. Ruiny zamku znajdują się tuż za nim.