starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › ul. Chełmińska › Rzeźba Filusia |
10 marca 2016 , Profesor i rzeźba pieska innego profesora.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2011 sierpień
14 lat 8 miesięcy 10 dni |
Dodane: 13 marca 2016, godz. 17:14:10
Autor zdjęcia: Mariusz Brzeziński
Rozmiar: 1500px x 1048px
Aparat: Canon EOS 400D DIGITAL
1 / 50sƒ / 5.6ISO 10024mm
1 pobranie 654 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Mariusz Brzeziński
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rzeźba Filusia
więcej zdjęć (14)
Zbudowano: 2005
Brązowy odlew małego pieska z melonikiem w pysku i stojącego obok parasola opartego o uliczną latarnię stanął u zbiegu Rynku Staromiejskiego i ul. Chełmińskiej 2. lutego 2005 r. w 86. rocznicę urodzin Zbigniewa Lengrena. W ten sposób Toruń postanowił uhonorować tego zmarłego w 2003 r. autora rysunkowej opowieści, znanego satyryka, felietonistę i rysownika, który był związany z Toruniem. Przez kilkadziesiąt lat przygody profesora Filutka i jego sprytnego kundelka Filusia podbijały serca czytelników krakowskiego ”Przekroju”. Profesor odszedł bezpowrotnie, a jego wierny przyjaciel przycupnął w narożniku toruńskiego Rynku Staromiejskiego, gdzie wiernie pilnuje melonika i parasola swego pana.
Uroczystość zaszczyciła swoją obecnością córka artysty, Katarzyna Lengren i bratanica Marysia, która grając na skrzypcach tango "Ramona", ulubiony szlagier dziadka, dała sygnał do rozpoczęcia ceremonii.
Złapanie Filusia za ogonek będzie przynosiło szczęście w miłości, a dotknięcie melonika powodzenie na egzaminach - powiedziała Katarzyna Lengren podczas uroczystości odsłonięcia.
Źródło:
Uroczystość zaszczyciła swoją obecnością córka artysty, Katarzyna Lengren i bratanica Marysia, która grając na skrzypcach tango "Ramona", ulubiony szlagier dziadka, dała sygnał do rozpoczęcia ceremonii.
Złapanie Filusia za ogonek będzie przynosiło szczęście w miłości, a dotknięcie melonika powodzenie na egzaminach - powiedziała Katarzyna Lengren podczas uroczystości odsłonięcia.
Źródło:
ul. Chełmińska
więcej zdjęć (197)
Dawniej: Culmer Strasse, Kulmerstrasse, Feliksa Dzierżyńskiego
ULICA CHEŁMIŃSKA
Jedna z niewielu ulic toruńskich, która od średniowiecza utrzymała z krótkimi przerwami swoją obecną nazwę (jedynie w latach 1806-1815 zwana była ulicą Augusta i od 1951 do 1989 r. ul. Dzierżyńskiego). Od początku ulica Chełmińska należała, obok Żeglarskiej, do najważniejszych ulic Torunia, tutaj bowiem brał początek szlak handlowy prowadzący do Chełmna i dalej nad Bałtyk. Od północy zamykała ją aż do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia dobrze ufortyfikowana Brama Chełmińska. W XIV i XV w. ulicę zasiedlali głównie karczmarze, którzy obsługiwali podróżujących kupców i rzemieślników. Również w czasach nowożytnych funkcjonowało tu kilka hoteli, restauracji, kawiarni i winiarni. Niemal wszystkie gotyckie domy zostały jednak na ogół zmodernizowane i przebudowane, szczególnie w okresie baroku i ponownie w XIX w. Z dawnej zabudowy zachowały się dwie kamienice barokowe (nr 5 i 8) oraz budynek (nr 7) z barokowym portalem i sentencją "Memento Tubae Archangeli" z około 1650 r.
Równie interesujące są do (nr 14) z ładną fasadą frontową i tylną z XV w. oraz kamienica (nr 24) z fasadą klasycystyczną z drugiej połowy XIX w., ale z gotyckim układem wnętrz i barokowymi stropami.
Jedna z niewielu ulic toruńskich, która od średniowiecza utrzymała z krótkimi przerwami swoją obecną nazwę (jedynie w latach 1806-1815 zwana była ulicą Augusta i od 1951 do 1989 r. ul. Dzierżyńskiego). Od początku ulica Chełmińska należała, obok Żeglarskiej, do najważniejszych ulic Torunia, tutaj bowiem brał początek szlak handlowy prowadzący do Chełmna i dalej nad Bałtyk. Od północy zamykała ją aż do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia dobrze ufortyfikowana Brama Chełmińska. W XIV i XV w. ulicę zasiedlali głównie karczmarze, którzy obsługiwali podróżujących kupców i rzemieślników. Również w czasach nowożytnych funkcjonowało tu kilka hoteli, restauracji, kawiarni i winiarni. Niemal wszystkie gotyckie domy zostały jednak na ogół zmodernizowane i przebudowane, szczególnie w okresie baroku i ponownie w XIX w. Z dawnej zabudowy zachowały się dwie kamienice barokowe (nr 5 i 8) oraz budynek (nr 7) z barokowym portalem i sentencją "Memento Tubae Archangeli" z około 1650 r.
Równie interesujące są do (nr 14) z ładną fasadą frontową i tylną z XV w. oraz kamienica (nr 24) z fasadą klasycystyczną z drugiej połowy XIX w., ale z gotyckim układem wnętrz i barokowymi stropami.