Barokowy kościół św. Józefa zbudowany został w latach 1643-50 przez Wawrzyńca de Senes, który wzorował się na nie zrealizowanym projekcie Ottaviano Mascherino rzymskiego kościoła San Spirito dei Napoletani. Fundatorem świątyni był kanclerz wielki koronny Jerzy Ossoliński, który w ten sposób spełnił śluby złożone podczas poselstwa do Rzymu w 1633 r. Budowla została ukończona dopiero w XVIII w. kiedy to nadbudowano bęben i nakryto go kopułą (1732), podwyższono wieże (1772) i ukończono fasadę (1779). Kościół składa się z eliptycznej nawy z obejściem, nakrytej kopułą oraz prostokątnego prezbiterium ujętego po bokach przybudówkami. Wnętrze kopułyOd frontu fasada z dwiema narożnymi, czworobocznymi wieżami, między którymi narteks z kolumnowymi podziałami i balustradą z barokowymi posągami. Na zewnątrz w ściany obejścia i prezbiterium wtopione są pilastry. Kopuła nad nawą eliptyczna, na wysokim bębnie z latarnią. Wewnątrz nawa otwarta jest arkadami do otaczającego ją obejścia, nad którym znajdują się empory otwarte prostokątnymi otworami. W filary od strony nawy wtopione zostały wielkie kolumny. Prezbiterium podzielone jest wtopionymi w ściany pilastrami i nakryte jest sklepieniem o prostokątnych lunetach, ozdobionych sztukateriami o motywach roślinnych przez Jana Chrzciciela Falconiego w 1647 r. Wyposażenie wnętrza pochodzi przeważnie z XVIII w. W prezbiterium znajduje się późnobarokowy ołtarz główny z obrazem św. Józefa z Dzieciątkiem i rzeźbami śś. Antoniego z Padwy i Jana Kantego. Z tego samego czasu pochodzi późnobarokowa ambona i ustawiony naprzeciw ołtarz Niepokalanego Poczęcia NMP. Z lat 80-tych XVIII w. pochodzi rokokowy chór muzyczny. Na uwagę zasługują też barokowe epitafia z portretami, m.in. księdza Pawła Rzeczyckiego, księdza Walentego Boxy Radoszewskiego, czy Franciszka Ledóchowskiego, wojewody czernichowskiego.

źródło:www.zabytkowekoscioly.net