starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. świętokrzyskie › Kielce › ul. Sienkiewicza Henryka › Sienkiewicza 31 - Staszica 1 |
3 października 2002 , Ul. Sienkiewicza w czasie remontu
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2016 styczeń
10 lat 3 miesiące 17 dni |
1 / 400sƒ / 2.8ISO 1007mm
10 pobrań 1275 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia cm
Obiekty widoczne na zdjęciu
Sienkiewicza 31 - Staszica 1
więcej zdjęć (24)
Zbudowano: 1912
Dawniej: Hotel "Wersal"
Zabytek: A.377 z 19.01.1973
Okazały budynek dawnego hotelu z 2. dekady XX wieku, w zwartej zabudowie miejskiej; wartość architektoniczna zachowana w ukształtowaniu bryły i eklektycznym wystroju elewacji.
Historia
Hotel Wersal Marianny i Michała Wilczyńskich został wybudowany w 1912 roku według zachowanego projektu kieleckiego architekta Władysława Pietrzykowskiego. Powstał na terenie niegdyś należącym do kanonii Szydłówek, u podnóża Wzgórza Zamkowego. Narożna parcela leżała u zbiegu ulicy Ruskiej (obecnie ulica Sienkiewicza), przedłużonej w końcu XIX wieku, oraz wytyczonej w 1906 roku nowej ulicy Staszica. Wilczyńska kupiła plac w 1910 roku. Prace budowlane trwały przeszło dwa lata. Otwarcie hotelu zaopatrzonego w centralne ogrzewanie, kanalizację, elektryczność miało miejsce w 1913 roku. Na parterze budynku początkowa mieściła się restauracja Michała Wilczyńskiego (wcześniej - kucharza w kieleckim Hotelu Europejskim), a później popularna w mieście kawiarnia znanego cukiernika Jana Króla. Piętra zajmowały pokoje dla gości i mieszkanie właścicieli. Przez małżeństwo córki Wilczyńskich - Leokadii z Janem Królem, hotel przeszedł na własność rodziny Królów, w której rękach pozostaje do dziś. W 1940 roku Niemcy zajęli budynek na cele wojskowe. Po wojnie mieściły się w nim organizacje młodzieżowe i PSS „Społem” (na parterze urządzono bar „Bartek”). Dawny hotel, obecnie jest użytkowany na cele usługowo-handlowe. Rzut budynku i wystrój architektoniczny elewacji nie uległ większej zmianie. Skrzydła obejmowały wewnętrze podwórze, gdzie w pd.-wsch. narożniku stał budynek gospodarczy. Elewacje frontowe wieńczyła niezachowana murowano-żeliwna attyka, zdobiona wazami. W 2006 roku przeprowadzono remont, wykonując m.in. konserwację sztukatorskiego wystroju elewacji.
Opis
Budynek usytuowany jest w śródmieściu Kielc, w zwartej zabudowie, na narożnej parceli u zbiegu dwóch ulic: Sienkiewicza i Staszica. Wymurowano go z cegły, jako obiekt dwupiętrowy, podpiwniczony, na planie odwróconej litery L, nakryty dachem dwuspadowym. Dwie frontowe wieloosiowe elewacje uzyskały bogaty, jednolity wystrój architektoniczny. Najbardziej eksponowany, zewnętrzny narożnik mocno uplastyczniono, przez ukształtowanie pięter w formie dwóch logii, jedna nad drugą, za jedną wspólną kolumną. Ponad dachem tę partie akcentuje wydatna kopułka zwieńczoną latarnią. Parter boniowany w pasy ma nieco monotonny charakter. Natomiast dwie górne kondygnacje opinają gęsto korynckie pilastry w wielkim porządku, rozdzielające okna w bogato dekorowanych obramieniach. W wystroju sztukatorskim dominują motywy późnobarokowe. Balkony zaopatrzono w bogate, kute żelazne balustrady. Układ wnętrz jest dwuipółtraktowy, z dwiema klatkami schodowymi: frontową od ul. Staszica i tylną od podwórza. Piwnice przesklepione są odcinkowo, a piętra nakryte drewnianymi stropami. Piętra zachowały układ typowy dla hoteli - z pokojami dla gości na piętrze, po obu stronach biegnącego środkiem korytarza oraz dwiema (a dawniej trzema) klatkami schodowymi.
Dostęp do zabytku ograniczony, zabytek dostępny dla zwiedzających z zewnątrz oraz w lokalach handlowo-usługowych.
Oprac. Anna Adamczyk, 14.12.2014 r.
Źródło:
Historia
Hotel Wersal Marianny i Michała Wilczyńskich został wybudowany w 1912 roku według zachowanego projektu kieleckiego architekta Władysława Pietrzykowskiego. Powstał na terenie niegdyś należącym do kanonii Szydłówek, u podnóża Wzgórza Zamkowego. Narożna parcela leżała u zbiegu ulicy Ruskiej (obecnie ulica Sienkiewicza), przedłużonej w końcu XIX wieku, oraz wytyczonej w 1906 roku nowej ulicy Staszica. Wilczyńska kupiła plac w 1910 roku. Prace budowlane trwały przeszło dwa lata. Otwarcie hotelu zaopatrzonego w centralne ogrzewanie, kanalizację, elektryczność miało miejsce w 1913 roku. Na parterze budynku początkowa mieściła się restauracja Michała Wilczyńskiego (wcześniej - kucharza w kieleckim Hotelu Europejskim), a później popularna w mieście kawiarnia znanego cukiernika Jana Króla. Piętra zajmowały pokoje dla gości i mieszkanie właścicieli. Przez małżeństwo córki Wilczyńskich - Leokadii z Janem Królem, hotel przeszedł na własność rodziny Królów, w której rękach pozostaje do dziś. W 1940 roku Niemcy zajęli budynek na cele wojskowe. Po wojnie mieściły się w nim organizacje młodzieżowe i PSS „Społem” (na parterze urządzono bar „Bartek”). Dawny hotel, obecnie jest użytkowany na cele usługowo-handlowe. Rzut budynku i wystrój architektoniczny elewacji nie uległ większej zmianie. Skrzydła obejmowały wewnętrze podwórze, gdzie w pd.-wsch. narożniku stał budynek gospodarczy. Elewacje frontowe wieńczyła niezachowana murowano-żeliwna attyka, zdobiona wazami. W 2006 roku przeprowadzono remont, wykonując m.in. konserwację sztukatorskiego wystroju elewacji.
Opis
Budynek usytuowany jest w śródmieściu Kielc, w zwartej zabudowie, na narożnej parceli u zbiegu dwóch ulic: Sienkiewicza i Staszica. Wymurowano go z cegły, jako obiekt dwupiętrowy, podpiwniczony, na planie odwróconej litery L, nakryty dachem dwuspadowym. Dwie frontowe wieloosiowe elewacje uzyskały bogaty, jednolity wystrój architektoniczny. Najbardziej eksponowany, zewnętrzny narożnik mocno uplastyczniono, przez ukształtowanie pięter w formie dwóch logii, jedna nad drugą, za jedną wspólną kolumną. Ponad dachem tę partie akcentuje wydatna kopułka zwieńczoną latarnią. Parter boniowany w pasy ma nieco monotonny charakter. Natomiast dwie górne kondygnacje opinają gęsto korynckie pilastry w wielkim porządku, rozdzielające okna w bogato dekorowanych obramieniach. W wystroju sztukatorskim dominują motywy późnobarokowe. Balkony zaopatrzono w bogate, kute żelazne balustrady. Układ wnętrz jest dwuipółtraktowy, z dwiema klatkami schodowymi: frontową od ul. Staszica i tylną od podwórza. Piwnice przesklepione są odcinkowo, a piętra nakryte drewnianymi stropami. Piętra zachowały układ typowy dla hoteli - z pokojami dla gości na piętrze, po obu stronach biegnącego środkiem korytarza oraz dwiema (a dawniej trzema) klatkami schodowymi.
Dostęp do zabytku ograniczony, zabytek dostępny dla zwiedzających z zewnątrz oraz w lokalach handlowo-usługowych.
Oprac. Anna Adamczyk, 14.12.2014 r.
Źródło:
ul. Sienkiewicza Henryka
więcej zdjęć (280)
Dawniej: Konstantego + Franciszka Józefa + Pocztowa + Ruska
To reprezentacyjna ulica Kielc, wytyczona w latach 20. XIX wieku, łącząca w sobie charakter zabytkowy ze współczesnym centrum handlowym. Ma długość ok. 1270 metrów i ciągnie się od dworca kolejowego przy placu Niepodległości do placu Moniuszki.
Ulicą Sienkiewicza przechodzi czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce.
Historia
Zalążek ulicy Sienkiewicza zaczął się tworzyć pod koniec XVII wieku. Kielce liczyły wtedy około 1500 mieszkańców stałych. W 1789 roku w mieście było zaledwie 6 budynków murowanych – 4 z nich znajdowały się w Rynku, a dwa przy ulicy Małej. Miasto liczyło wówczas 252 domy. Przyszła ulica Sienkiewicza przebiegała między \"miastem biskupim\" a posiadłościami mieszczan. Nie wykonano na niej żadnej nawierzchni, błoto było więc zjawiskiem codziennym. Droga w kierunku wschodnim ginęła w polach, natomiast w kierunku zachodnim wiodła do bagnistych brzegów rzeki Silnicy i otaczających ją stawów.
W 1821 roku Marian Potocki, geometra przysięgły Królestwa Polskiego, wykonał plan przestrzenny zagospodarowania Kielc. Plan ten uwzględniał w swoich założeniach koncepcyjnych przewodnią rolę Kielc jako ośrodka administracyjno-usługowo-oświatowego. Starano się bez radykalnej przebudowy śródmieścia unowocześnić miasto przez rozbudowę obszaru osiedleńczego, regulację już istniejących ulic i budowę nowych. W tym planie ulica Sienkiewicza (wtedy Konstantego) miała początek przy placu Leonarda, drugi zaś koniec prowadził donikąd. Nie kończył się na projektowanym placu przy zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej, lecz przechodził do Silnicy i dalej na zachód. Prawdopodobnie w przyszłości ulica miała połączyć miasto z ewentualnym ośrodkiem górnictwa i hutnictwa kruszcowego (Czarnów, Górki Szczukowskie, Karczówka).
Obecna ulica Sienkiewicza została nazwana w 1823 roku z inicjatywy Potockiego imieniem Wielkiego Księcia Konstantego Pawłowicza, dowódcy armii Królestwa Polskiego. Był on najważniejszą osobą w Królestwie Polskim, a w gruncie rzeczy (po śmierci gen. Józefa Zajączka) carskim namiestnikiem. Ulica Konstantego została wybrukowana bo prowadziła do państwowych urzędów (hipoteki, poczty, później szkoły), jak też dlatego aby szybciej i łatwiej można było przewozić wodę potrzebną w razie pożarów; kończyła się u zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej.
W tamtych czasach nie było jeszcze mostu na Silnicy. Aby przejść na drugą stronę przechodzono przez rzekę w bród. Po wybuchu powstania listopadowego ulicę Księcia Konstantego zaczęto umownie nazywać od znajdującego się przy niej budynku poczty – Pocztową. Szybko stała się ona reprezentacyjną ulica miasta. W 1840 roku powstał tu okazały dom ze stajniami, zajazdem i salą teatralną. Znajdowała się przy niej hipoteka, poczta a potem także szkoła. W 1877 roku przemysłowiec Ludwik Stumpf rozpoczął budowę teatru zwanego potem teatrem Ludwika (dziś Teatr im. Stefana Żeromskiego). Na przedstawienia teatralne zjeżdżała się okoliczna szlachta, przychodzili mieszczanie, młodzież i oficerowie rosyjskich pułków stacjonujących w mieście.
5 lipca 1881 roku została zatwierdzona koncesja na budowę drogi żelaznej Iwanogrodzko-Dąbrowskiej, łączącej Dęblin z Zagłębiem Dąbrowskim. Rozpoczęto budowę kolei, a wraz z nią dworca kolejowego. Pierwszy parowóz wjechał do Kielc 21 grudnia 1883 roku. Budowę budynku dworca ukończono jednak dopiero w 1885 roku. Stanął w szczerym polu, na linii ulicy Sienkiewicza. Budowla ta przetrwała aż do lat sześćdziesiątych XX wieku. Początkowo na Silnicy wybudowano mostek i tę część ulicy nazwano Ruską. Potocznie nową cześć ulicy nazywano Kolejową. Dzięki tej inwestycji pomiędzy miastem a dworcem powstała duża przestrzeń budowlana. Rozbudowa ulicy wiązała się z przemianami społecznymi.
Z wytyczeniem dalszej części dzisiejszej ulicy Sienkiewicza wiązał się duży napływ Żydów do Kielc. Zaczęli oni inwestować w działki budowlane. Między ulicą Czystą (Paderewskiego) a Żelazną, po stronie południowej znajdował się obszar ziemi niezabudowanej. Były tam pola uprawne na których sadzono ziemniaki i siano zboże. Od ulicy Sienkiewicza teren odgrodzony był parkanem.
W maju 1915 roku kiedy Rosjanie opuścili miasto a zajęły je wojska pruskie, potoczne nazwy Kolejowa i Pocztowa stały się formą urzędową. Jesienią tego roku Kielce znalazły się w utworzonej austro-węgierskiej strefie okupacyjnej, ulica Kolejowa uzyskała początkowo miano ulicy gen. Józefa Dankla, a następnie cała arteria od placu Leonarda do placu przed dworcem kolejowych otrzymała na cześć cesarza Austro-Węgier nazwę ulicy Franciszka Józefa. Od 1919 roku była to już ulica Henryka Sienkiewicza.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Ulicą Sienkiewicza przechodzi czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce.
Historia
Zalążek ulicy Sienkiewicza zaczął się tworzyć pod koniec XVII wieku. Kielce liczyły wtedy około 1500 mieszkańców stałych. W 1789 roku w mieście było zaledwie 6 budynków murowanych – 4 z nich znajdowały się w Rynku, a dwa przy ulicy Małej. Miasto liczyło wówczas 252 domy. Przyszła ulica Sienkiewicza przebiegała między \"miastem biskupim\" a posiadłościami mieszczan. Nie wykonano na niej żadnej nawierzchni, błoto było więc zjawiskiem codziennym. Droga w kierunku wschodnim ginęła w polach, natomiast w kierunku zachodnim wiodła do bagnistych brzegów rzeki Silnicy i otaczających ją stawów.
W 1821 roku Marian Potocki, geometra przysięgły Królestwa Polskiego, wykonał plan przestrzenny zagospodarowania Kielc. Plan ten uwzględniał w swoich założeniach koncepcyjnych przewodnią rolę Kielc jako ośrodka administracyjno-usługowo-oświatowego. Starano się bez radykalnej przebudowy śródmieścia unowocześnić miasto przez rozbudowę obszaru osiedleńczego, regulację już istniejących ulic i budowę nowych. W tym planie ulica Sienkiewicza (wtedy Konstantego) miała początek przy placu Leonarda, drugi zaś koniec prowadził donikąd. Nie kończył się na projektowanym placu przy zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej, lecz przechodził do Silnicy i dalej na zachód. Prawdopodobnie w przyszłości ulica miała połączyć miasto z ewentualnym ośrodkiem górnictwa i hutnictwa kruszcowego (Czarnów, Górki Szczukowskie, Karczówka).
Obecna ulica Sienkiewicza została nazwana w 1823 roku z inicjatywy Potockiego imieniem Wielkiego Księcia Konstantego Pawłowicza, dowódcy armii Królestwa Polskiego. Był on najważniejszą osobą w Królestwie Polskim, a w gruncie rzeczy (po śmierci gen. Józefa Zajączka) carskim namiestnikiem. Ulica Konstantego została wybrukowana bo prowadziła do państwowych urzędów (hipoteki, poczty, później szkoły), jak też dlatego aby szybciej i łatwiej można było przewozić wodę potrzebną w razie pożarów; kończyła się u zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej.
W tamtych czasach nie było jeszcze mostu na Silnicy. Aby przejść na drugą stronę przechodzono przez rzekę w bród. Po wybuchu powstania listopadowego ulicę Księcia Konstantego zaczęto umownie nazywać od znajdującego się przy niej budynku poczty – Pocztową. Szybko stała się ona reprezentacyjną ulica miasta. W 1840 roku powstał tu okazały dom ze stajniami, zajazdem i salą teatralną. Znajdowała się przy niej hipoteka, poczta a potem także szkoła. W 1877 roku przemysłowiec Ludwik Stumpf rozpoczął budowę teatru zwanego potem teatrem Ludwika (dziś Teatr im. Stefana Żeromskiego). Na przedstawienia teatralne zjeżdżała się okoliczna szlachta, przychodzili mieszczanie, młodzież i oficerowie rosyjskich pułków stacjonujących w mieście.
5 lipca 1881 roku została zatwierdzona koncesja na budowę drogi żelaznej Iwanogrodzko-Dąbrowskiej, łączącej Dęblin z Zagłębiem Dąbrowskim. Rozpoczęto budowę kolei, a wraz z nią dworca kolejowego. Pierwszy parowóz wjechał do Kielc 21 grudnia 1883 roku. Budowę budynku dworca ukończono jednak dopiero w 1885 roku. Stanął w szczerym polu, na linii ulicy Sienkiewicza. Budowla ta przetrwała aż do lat sześćdziesiątych XX wieku. Początkowo na Silnicy wybudowano mostek i tę część ulicy nazwano Ruską. Potocznie nową cześć ulicy nazywano Kolejową. Dzięki tej inwestycji pomiędzy miastem a dworcem powstała duża przestrzeń budowlana. Rozbudowa ulicy wiązała się z przemianami społecznymi.
Z wytyczeniem dalszej części dzisiejszej ulicy Sienkiewicza wiązał się duży napływ Żydów do Kielc. Zaczęli oni inwestować w działki budowlane. Między ulicą Czystą (Paderewskiego) a Żelazną, po stronie południowej znajdował się obszar ziemi niezabudowanej. Były tam pola uprawne na których sadzono ziemniaki i siano zboże. Od ulicy Sienkiewicza teren odgrodzony był parkanem.
W maju 1915 roku kiedy Rosjanie opuścili miasto a zajęły je wojska pruskie, potoczne nazwy Kolejowa i Pocztowa stały się formą urzędową. Jesienią tego roku Kielce znalazły się w utworzonej austro-węgierskiej strefie okupacyjnej, ulica Kolejowa uzyskała początkowo miano ulicy gen. Józefa Dankla, a następnie cała arteria od placu Leonarda do placu przed dworcem kolejowych otrzymała na cześć cesarza Austro-Węgier nazwę ulicy Franciszka Józefa. Od 1919 roku była to już ulica Henryka Sienkiewicza.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]