Latarnia Morska Sopot – obiekt nawigacyjny na polskim wybrzeżu Bałtyku, położony w Sopocie, województwo pomorskie. Od czasu zmniejszenia zasięgu świetlnego do 7 Mm, według obowiązujących kryteriów w tym zakresie, nie jest już formalnie latarnią morską, ale dalej jest tak nazywaną.



W 1903 w Sopocie wybudowano zakład balneologiczny, który istniał do II wojny światowej. Po zakończeniu działań wojennych obiekt przejęło miasto. Urządzono tam łaźnię. W 1956 budynek przekazano Szpitalowi Reumatologicznemu. Kiedy w 1975 zmodernizowano szpitalną kotłownię, dotychczas bardzo uciążliwy dymiący komin stał się zbędny. Przebudowano go i umieszczono na nim źródło światła. Początkowo światło to nie było uznawane za latarnię morską ze względu na niewielki zasięg (5 Mm), dopiero po zmianie urządzenia optyczno-świetlnego i uzyskaniu nominalnego zasięgu świetlnego ponad 17 Mm, stało się latarnią morską. Obecnie światło ma zasięg nominalny 7 Mm i formalnie nie jest już zaliczane do latarni morskich.



Dane techniczne:



* Położenie: 54°26'48" N 18°34'24" E

* Wysokość wieży:

* Wysokość światła: 25 metrów

* Zasięg światła: 7 Mm (12,964 km)

* Charakterystyka światła: Błyskowe

o Światło: 0,3 s

o Przerwa: 3,7 s

o Okres: 4,0 s



Info za [

Wikipedia]

Zakład Balneologiczny w Sopocie – znajduje się na terenie Wojewódzkiego Zespołu Reumatologicznego im. dr Jadwigi Titz-Kosko w Sopocie (ul. Grunwaldzka 1/3), przed wejściem na molo. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków w 1982 r.

Zakład Balneologiczny powstał w 1903 r. (jak głosi tablica przed wejściem do budynku), a koszt jego budowy wyniósł 460 tys. marek. Obiekt zaprojektował Paul Puchmüller i Heinrich Dunkel. Zbudowany on został na terenie zajmowanym wcześniej przez zakład kąpielowy Jerzego Haffnera. Na jego ścianie znajduje się tablica upamiętniająca założyciela kąpieliska.

Budynek ozdobiony jest rzeźbami i witrażami. Nad głównym portalem ulokowane zostały: rzeźba syreny i trytona oraz herb miasta (jeden z najstarszych w Sopocie). Okna sali zabiegowej posiadają secesyjne witraże Ferdynanda Müllera z Quedlinburga.

Natomiast komin znajdujący się w północno-wschodnim narożniku budynku został obudowany wieżą. U jej szczytu znajduje się oszklona galeria widokowa pełniąca również funkcję latarni morskiej. Po obwodzie komina biegną schody żelbetowo-spiralne.

Na terenie obiektu znajduje się Wojewódzki Zespół Reumatologiczny im. dr Jadwigi Titz-Kosko, w którym można skorzystać m.in. z kąpieli solankowych, krioterapii, kinezyterapii, balneoterapii, hydroterapii, inhalacji oraz zabiegów rehabilitacji narządów ruchu.

Naprzeciwko zakładu znajduje się fontanna, do której woda pompowana jest ze zdroju św. Wojciecha. Jest to woda lecznicza (solanka) 4,5% bromkowa, jodkowa.

W listopadzie 2007 r. powstała dokumentacja projektowa, wg której mają zostać podjęte działania mające na celu rekonstrukcję latarni wieńczącej wieżę do lat 60. XX wieku. Przed podjęciem prac remontowych latarnia posadowiona jest na ok. 32,5 m n.p.m.. Zbudowana jest z cegły ceramicznej oraz dziurawki na zaprawie wapiennej. Na szczycie murów znajdują się drewniane murłaty (ok. 16x16 cm). Drewniana więźba dachowa oparta jest na krzyżowym stropie z belek. Konstrukcja pokryta jest zieloną, ocynkowaną blachą.



Info za [

Wikipedia]

Powstanie uzdrowiska w Sopocie związane jest z lekarzem wojsk napoleońskich – Jerzym Haffnerem, który w 1826 r. wydzierżawił dwie morgi piaszczystego gruntu na północ od ujścia Potoku Wiejskiego i postawił tam I Zakład Kąpielowy z gabinetem wodoleczniczym, kabinami z wannami do wodolecznictwa, pomieszczeniami do obsługi kuracjuszy i kotłownią. Kolejnym etapem było postawienie Sali Zdrojowej na zachód od Zakładu Kąpielowego. Urządzono po obydwu stronach tego zespołu kuracyjnego dwie plaże - osobne dla kobiet i mężczyzn. W latach 1827 –1832 kąpielisko rozwijało się i rozpoczęto wówczas stopniowe zadrzewianie terenu. W 1843 r. przesunięto przy pomocy specjalnych rolek Zakład Kąpielowy w kierunku południowym na miejsce dzisiejszego zakładu Balneologicznego. Na zwolnionym miejscu wybudowano Salę Imprezową. Położono od niej do morza drewniany chodnik ułatwiający spacery. W 1843 roku pojawia się w wyniku ciągłej rozbudowy uzdrowiska - molo. W latach 1877-1881 powstał nowy, II Zakład Kąpielowy, którego główny budynek ustawiono na osi mola. Założenie kompozycyjne ogrodu powstało ok. 1880 r. w okresie budowy II Domu Zdrojowego i posiadało układ symetryczny o osi głównej łączącej architekturę Domu Zdrojowego z molem. Od strony morza otoczone było krytymi galeriami i pawilonami. W latach 1910-1911 na miejscu poprzedniego wybudowano III Dom Zdrojowy, zniszczony w 1945 r.

Ogród Domu Zdrojowego został znacznie powiększony i zaprojektowany tak, żeby osi mola podporządkować całą kompozycję. Ponownie ogród zmodernizowano w 1927 r. Półkoliste, szklone galerie zamknęły teren od wschodu osłaniając teren skweru od strony plaży, zostawiając otwarte tylko wejście na molo. Obecnie od zachodu skwer – dawny ogród zdrojowy - ograniczają dwupoziomowe tarasy z murowanymi, pełnymi balustradami połączone z budynkiem dawnego domu zdrojowego. Ogród od strony wschodniej nadal otaczają półkoliste kryte, przeszklone galerie. Prowadzą ku pomostowi mola. Zachowała się z dawnego Domu Zdrojowego część środkowa na osi pomostu mola-murowana, na planie wieloboku z przeszklonymi szerokimi oknami, zamknięta tarasem. Na osi zachowanego aneksu Domu Zdrojowego znajduje się murowana fontanna z ok. 1900 r. z rzeźbionymi figurami amorków na narożach. W północno-zachodnim narożniku skweru umieszczono murowaną muszlę koncertową z ok. 1928 r. Skwer zdobią strzyżone szpalery oraz geometryczne kwatery z obrzeżami z drzew. Całe założenie ogrodu zdrojowego tworzy wraz z molem jednorodną kompozycję. Jest to unikalny nadmorski kompleks kuracyjny na skalę europejską, a tym samym symbol Sopotu.