Struga Siedmiu Jezior
To unikatowe zjawisko hydrologiczne, będące jedną z osobliwości przyrodniczych Pojezierza Pomorskiego. Jest to niewielka rzeka (13,9 km) łącząca siedem jezior rynnowych. Swój początek bierze z jeziora Ostrowitego a wpada do Jeziora Charzykowskiego.
Poszczególne jeziora połączone są krótkimi odcinkami rzecznymi, których łączna długość wynosi 1,9 km. Struga Siedmiu Jezior odprowadza swoje wody do jeziora Charzykowskiego, jest więc jako dopływ Brdy ciekiem trzeciego rzędu w dorzeczu Wisły. Rocznie tym ciekiem odpływa ok. 25 mln m3, co stanowi blisko 60% wód retencjonowanych przez Park. Struga nie posiada naturalnych dopływów, zasilanie podziemne następuje poprzez rynny subglacjalne. Teren zlewni omawianej rzeki pokrywa się w 85% z obszarem Parku i jest w większości zalesiony. W bezpośrednim otoczeniu jezior i doliny Strugi Siedmiu Jezior możemy obserwować bogate zespoły roślinne torfowiskowo-bagienne, a w szczególności dotyczy to ujściowego odcinka. Struga stanowi wyjątkowo malowniczy element krajobrazu, a wraz z jeziorami przez które przepływa, tworzy wyodrębniony układ hydrologiczno – zlewniowy.
Jeziora należące do systemu Strugi Siedmiu Jezior, z wyjątkiem jeziora Ostrowitego, to jeziora eutroficzne, czyli o wodach żyznych, z dużą zawartością biogenów i substancji organicznych. Struga przepływając przez kolejne elementy jej systemu wzbogaca swoje wody w materię organiczną, a wyraźną oznaką wzrostu żyzności poszczególnych zbiorników jest tendencja do wzrostu koncentracji chlorofilu. Proces eutrofizacji (wzrastania żyzności) tych zbiorników przebiega jednak w sposób naturalny i nie jest zakłócony czynnikami antropogenicznymi. Jeziora wchodzące w skład Strugi charakteryzują się otwartą zlewnią i wyższym stopniem zbuforowania wód, co czyni ich ekosystemy bardziej odpornymi na wpływy zewnętrzne. Większość jezior Strugi to jeziora dimiktyczne, gdzie woda ulega mieszaniu 2 razy w roku (wiosną i jesienią) i w tych okresach temperatura i zawartość tlenu jest podobna od powierzchni do dna.

Park Narodowy "Bory Tucholskie" został utworzony 1 lipca 1996 roku na obszarze 4613,05 ha. Swoim zasięgiem obejmuje północno-zachodnią część Borów Tucholskich. Dominują tu równiny sandrowe urozmaicone licznymi wzniesieniami, rynnami polodowcowymi i wytopiskami. Ta zróżnicowana rzeźba terenu to efekt ostatniego zlodowacenia bałtyckiego. Utworzenie na tym terenie parku narodowego miało na celu przede wszystkim ochronę oligotroficznych siedlisk. Około 80% powierzchni Parku Narodowego "Bory Tucholskie" stanowią lasy. Są to najczęściej bory świeże i suche z licznymi gatunkami porostów. Na terenie Parku znajduje się 20 jezior o różnym stopniu zasobności w związki pokarmowe. Na terenie Parku występują także jeziora lobeliowe. W Polsce występuje tylko około 150 jezior lobeliowych, w tym 6 na terenie PNBT. Osiem jezior rynnowych połączonych jest ze sobą ciekiem wodnym tworząc tzw. Strugę Siedmiu Jezior. To niezwykłe zjawisko hydrologiczne jest jedną z osobliwości przyrodniczych Pojezierza Pomorskiego.