Zamek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w Wiśle. Modernistyczny, wzniesiony w latach 1929–1930 według projektu Adolfa Szyszko-Bohusza dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ignacego Mościckiego; w latach 1931–1952 i od 2002 rezydencja prezydentów Polski.
Pierwotnie budynki miały płaskie dachy, dopiero w 1938 dobudowano kryte miedzią dachy dwuspadowe. Do wykonania projektu wnętrz zaproszono prof. Andrzeja Pronaszkę oraz Włodzimierza Padlewskiego. W miejscu dawnego pałacyku myśliwskiego powstał Zamek Dolny, natomiast właściwa rezydencja powstała nieco wyżej, na warstwicy łączącej Zadni Groń z Baranią Górą (łukowy kształt budynku odpowiada przebiegowi warstwicy), w miejscu z którego roztaczał się widok na widły Białej i Czarnej Wisełki (obecnie jest tu Jezioro Czerniańskie).

Holl Główny jest najważniejszą arterią komunikacyjną budynku. Przeszklona ściana z szybami, zwanymi „antycznymi”, oddziela go od werandy, dziś zwanej salonem Pronaszki. Salon Pronaszki pełni obecnie funkcję pomieszczenia reprezentacyjnego, w którym odbywają się uroczyste spotkania. Przestrzeń jest otwarta, przeszklona zarówno w stronę hallu, jak i tarasu. Rozciąga się stąd rozległy widok na pasmo Baraniej Góry. Salon wyposażony jest w zachowany komplet mebli o konstrukcji z giętych rur chromowanych i obiciach ze skóry i pluszu, stanowiący w Polsce unikat. Meble były wspólnym dziełem Włodzimierza Padlewskiego oraz Andrzeja Pronaszki. Części metalowe mebli zostały wykonane przez firmę Konrad, Jarnuszkiewicz i S-ka, stolarka i tapicerka przez zakłady stolarskie Z. Szczerbińskiego.

Wnętrze upiększają oryginalne żyrandole, zaprojektowane zgodnie z ówczesnymi najnowszymi tendencjami przez Stanisława Bartłomiejczyka. Salon zdobią charakterystyczne czerwone kolumny, a ściany o oryginalnej kolorystyce stanowią barwne tło dla mebli.