Pochodzi z końca XVIII wieku i jako jeden z nielicznych zachował się do dnia dzisiejszego.
Dwór w Rojowie jest konstrukcji zrębowej, tynkowany, parterowy. Zbudowany jest na rzucie wydłużonego prostokąta. Układ wnętrza jest dwutraktowy z dwiema sieniami. Wewnątrz znajdują się stropy. Dach jest naczółkowy wsparty na wydatnych profilowanych rysiach wzmocnionym podciągiem na słupach przyściennych. Budynek kryty jest gontem i papą, pierwotnie prawdopodobnie strzechą. Fragmentarycznie zachowała się stolarka z okuciami.
Wydaje się , że fundatorem dworku był Jan Psarski, podwojewodzic herbu Abdank. Tak prawdopodobnie wyglądała większość siedzib szlacheckich - nie magnackich - bez alkierzy, bez wystawek, bez łamanego dachu. Zachował formę siedziby średniego lub skromnego szlachcica sięgającą jeszcze średniowiecza.
Przez ponad 200 lat zamieszkiwany przez właścicieli rojowskiego majątku. W nocy z 30 na 31 sierpnia 1939 roku został zajęty na kwaterę sztabu II Batalionu 28 pułku piechoty Strzelców Kaniowskich z Sieradza, wchodzącego w skład Armii "Łódź".
Po wojnie stał się własnością skarbu państwa i został przeznaczony na mieszkania pracownicze państwowego gospodarstwa rolnego. W październiku 1966 roku otwarto w budynku klub dla mieszkańców Rojowa. Pierwszą prowadzącą była pani Helena Półkownik. Organizowano imprezy okolicznościowe, w tym wesela oraz znajdował się tu pierwszy odbiornik telewizyjny we wsi. Klub istniał do końca lat 80-tych.
Obecnie dworek jest we władaniu prywatnego właściciela.


Opis pochodzi ze strony: