Pierwszy obiekt pałacowy wzniesiono w Glinicy w XVI wieku. Źródła podają, że uległ on zniszczeniu podczas wojny trzydziestoletniej.
W pierwszej połowie XVIII wieku pałac został przebudowany w stylu wczesnobarokowym. Przebudowa barokowa nie zmieniła jednak renesansowego charakteru rezydencji. Wprowadziła jedynie nowe elementy architektonicznego wystroju w postaci ażurowej balustrady mostu i kamiennego zwieńczenia portalu z tablicą inskrypcyjną, flankowaną przez dwa delfiny.
W wyniku renowacji przeprowadzonej-w roku 1900 forma zewnętrzna budynku uległa przekształceniu wskutek zmiany kształtu dachu. Wprowadzono faliste szczyty i lukarny oraz dobudowano kryty balkon (loggia) od zachodu, a od południa szeroki taras. Wtedy też część elementów portalu (archiwolta) po przebudowie została wykorzystana do budowy kominka znajdującego się wewnątrz.
Pałac założony na rzucie prostokąta o wymiarach 20 x 30 metrów, murowany z kamienia i cegły, z zachowanym trójdzielnym układem. Piętrowy z trzecią kondygnacją w użytkowym poddaszu, dwutraktowy z sienią przelotową. Większość pomieszczeń na parterze posiada renesansowe sklepienia kolebkowe z Iunetami, w sieni zdobione dekoracją okuciową.

Pod koniec XVII wieku w pobliżu pałacu powstał park otoczony wałami ziemnymi. Na początku wieku w centralnej części parku wybudowano kolistą ujeżdżalnię koni. W sąsiedztwie (na północ od pałacu) usytuowano zabudowania folwarczne. Wśród tej zabudowy wyróżniają się dwa budynki klasycystyczne zbudowane w pierwszej ćwierci XIX wieku (na jednym data 1823). Oba są murowane z cegły, parterowe, prostokątne nakryte dachami naczółkowymi.
Obecnie pałac został zamknięty, gdyż zdewastowany i porośnięty drzewami grozi zawaleniem. Użytkowane są natomiast zabudowania folwarczne.

[Tekst z tablicy informacyjnej w miejscowości]