Szkoła im. Heleny Lange. Gimnazjum dla Dziewcząt.

Od 1921 roku średnia miejska szkoła dla dziewcząt (Deutsches Lyzeum, Lyzeum-Sellmann) przy Ferberstraße 6/7 (ul. Wyspiańskiego), następnie w nowym budynku przy Ostseestraße 107 (al. Hallera). Budowę rozpoczęto 10 V 1928 z inicjatywy dyrektora Deutsches Lyzeum, Gertrudy Lehmann-Kinast. 30 III 1928 Senat II WMG przyjął uchwałę nadającą budowanej jeszcze szkole imię Heleny Lange (9 IV 1848 Oldenburg – 13 V 1930 Berlin; w 1923 doktor honoris causa uniwersytetu w Tybindze), pedagoga, aktywistki, działaczki ruchu kobiecego w Niemczech, będącej symbolem ruchu emancypacyjnego i liberalnego, walczącego o prawa wyborcze dla kobiet, która w latach 70. XIX wieku stworzyła nowy system nauczania dziewcząt. Szkołę otwarto 13 X 1929 (w obecności samej patronki, co było jej ostatnią podróżą poza Berlin). Autorami projektu budynku byli architekci gdańscy Martin Kiessling i Albert Krüger. Równolegle do ulicy zlokalizowano długi wąski segment, mieszczący na dwóch kondygnacjach sale klasowe. Pomieszczenia zlokalizowane były od strony ulicy, drugi trakt tworzył korytarz, dobrze doświetlony i wentylowany. Skrzydło to stanowiło parawan oddzielający zaplecze szkoły z boiskiem i urządzeniami sportowymi od ulicy i parku. Na końcu skrzydła umieszczono poprzecznie segment z dwiema salami sportowymi. Kompozycję uzupełniało niewielkie parterowe skrzydło dostawione do korpusu głównego. Korpus wzniesiono w konstrukcji murowanej, skrzydła boczne otrzymały stalowy szkielet. Budynek zestawiony został z prostych brył geometrycznych, ożywionych rytmem otworów okiennych, odzwierciedlających wewnętrzne podziały funkcjonalne, ale także tworzących interesującą i przemyślaną kompozycję, podkreśloną zróżnicowanym kolorystycznie tynkiem. Główne wejście zaakcentowane zostało podcieniem wspartym na trzech filarach, był to jedyny element nawiązujący do rozwiązań historycznych. Szkoła, planowana dla 600 dziewcząt i 9-letniego cyklu nauczania, mieściła 18 klas, salę gimnastyczną i sportową, sale do śpiewu i rysowania oraz bibliotekę, pokój nauczycielski i gabinet dyrektora. Od roku 1931 prowadziła także seminarium kształcące przedszkolanki i świetliczanki. Decyzją hitlerowskich władz Gdańska w 1936 roku zmieniła patrona i nazwę na Gudrunschule (od imienia Gudrun – bohaterki wczesnośredniowiecznej niemieckiej epopei Pieśń o Nibelungach). W sąsiedztwie (między obecną ul. Reja oraz ul. Okrzei) powstał w 1930, według projektu architekta Adolpha Bielefeldta, ciąg domów szeregowych, tzw. Helene-Lange-Stiftung, dla Gemeinnützige Baugenossenschaft zu Danzig, nawiązujący stylem do budynku szkoły. Pod koniec II wojny światowej (bez większych zniszczeń) zamieniona na tymczasowy szpital niemiecki, w marcu 1945 roku wykorzystywana m.in. jako koszary Armii Czerwonej, następnie siedziba Okręgowej Komisji Związków Zawodowych (od 1946 przy al. Rokosowskiego, obecnie al. Zwycięstwa 48), od zimy 1945/1946 (uruchomiony 4 V 1947) do dziś siedziba Wydziału Farmaceutycznego GUMed. W latach 1962–1966 rozbudowana i przekształcona w sposób niszczący walory architektoniczne obiektu. [JDan]

Za: