Zamożny przedsiębiorca Arnold Schotlaender, przed swoją śmiercią w dniu 9 września 1909 r. w swojej ostatniej woli przekazał miastu 300 tysięcy marek z przeznaczeniem na cele charytatywne. Jednocześnie zastrzegł on, aby połowa z tej kwoty przekazana została na potrzeby społeczności wrocławskich Żydów. Fundację tą powiększył jeszcze w tym samym roku jego brat Hermann, który przekazał kolejne 200 tysięcy marek. Zawarł z władzami miasta umowę, na mocy której połowa odsetek z ogólnego, zebranego w ten sposób kapitału, liczącego w sumie 250 tysięcy marek, została przeznaczona na utrzymanie Żydowskiego Domu dla Przewlekle Chorych z ul. Świętego Antoniego 6-8. Powstała w 1883 r. placówka podlegała Żydowskiemu Towarzystwu Szpitalno-Pogrzebowemu. Towarzystwo to na posiadanej przez siebie działce przy ul. Sztabowej, w sąsiedztwie szpitala żydowskiego, wybudowało w latach 1909-1912 nową siedzibę Domu dla Przewlekle Chorych. Inwestycję tą dodatkowo wsparła fundacja Clary Altmann. Zakład ten przeznaczony był, przede wszystkim dla osób wyznania mojżeszowego, w pierwszej kolejności zamieszkałych we Wrocławiu, a dalej w innych miejscowościach Dolnego Śląska. Znajdywały w niej opiekę nieuleczalnie i chronicznie chorzy oraz wymagający stałego dozoru medycznego z powodu bardzo podeszłego wieku. Prowadzona była zgodnie z żydowskimi przepisami rytualnymi. Powołanie i funkcjonowanie tej placówki było przejawem troski wrocławskiej społeczności żydowskiej o osoby potrzebujące opieki.

www.wroclaw.pl

Jedna z najciekawszych brył architektonicznych we Wrocławiu. Kościół, pierwotnie ewangelicki, wzniesiono na początku XX wieku pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Po wojnie, od 1948 r. katolicki, odbudowany i poświęcony św. Augustynowi z Hippony; do 1945 wezwanie to nosił inny kościół na wrocławskim Borku, przy Kleinburgstraße (obecnej ul. Januszowickiej), który został zrównany z ziemią w czasie natarcia Armii Czerwonej na Festung Breslau.



Świątynia przy ul. Sudeckiej, zaprojektowana przez architektów Alfreda Böttchera i Richarda Gaze i zbudowana w 1909 r. przedstawia kompozycję elementów różnych stylów architektonicznych charakterystyczną dla schyłku historyzmu w architekturze, będącą udaną kompilacją secesji, romanizmu i stylu bizantynizującego, Konstrukcję budynku, jako budowlę centralną, zbudowano na planie krzyża greckiego: ramiona nawy i transeptu mają tę samą długość i szerokość. W miejscu ich skrzyżowania wzniesiona została potężna, górująca nad otoczeniem, trzykondygnacyjna wieża o wysokości 78 metrów, zwieńczona charakterystycznym, spiczastym hełmem. Dolne piętro wieży otacza malowniczy taras z balustradą. Dwie dolne kondygnacje zdobią, umieszczone na narożach, wieżyczki. Zewnętrzne elewacje kościoła zostały oblicowane kamiennymi płytami. Portal główny oraz wejście boczne dekorowane są płaskorzeźbami autorstwa Richarda Schipkego, ucznia Christiana Behrensa.



Wnętrze tego przestronnego kościoła  zdobi piękna marmurowa ambona wykonana przez innego wybitnego rzeźbiarza, profesora wrocławskiej Akademii, Theodora von Gosena, autora posągu, przedstawiającego Amora na Pegazie, stojącego do dzisiaj na Promenadzie. Pod schodami ambony artysta umieścił swój autoportret w formie siedzącej z podpartą głową postaci, przypominającej portrety średniowieczne. Jak wspomniano wcześniej, kościół przez pierwsze 40 lat swego istnienia miał za patrona św. Jana i należał do gminy ewangelicko-augsburskiej.



Działania wojenne w roku 1945 spowodowały uszkodzenia szacowane na 45%; taki rozmiar zniszczeń budynku był w ówczesnym Wrocławiu uznawany za zdatny do odbudowy. W 1948 katolicy odkupili go od ewangelików. Odbudowa trwała do jesieni 1949; 4 września tego roku ksiądz infułat Karol Milik mógł dokonać poświęcenia pod nowym patronem. Dziesięć lat później zakończono odbudowę znacznie bardziej zniszczonej (ok. 80%) plebanii przy tym kościele. W kościele znajduje się obraz Matki Boskiej Hodowickiej koronowany w 1932 r. przywieziony w XIX wieku z Moraw do parafii Hodowica koło Lwowa do tamtejszego unikatowego rokokowego kościoła z XVIII w. (obecnie w ruinie) projektu Bernarda Meretyna. Po II wojnie światowej uratowany przez Polaków z kresowej pożogi, szczęśliwie znalazł się w kościele św. Augustyna.



W ostatnich dniach sierpnia 2010 r. obchodzono uroczyście 100-lecie tej świątyni dwóch wyznań, również na wrocławskim rynku.

br />
Krótki film z uroczystości jest tu: br />
 

Pierwsze plany wytyczenia ulicy powstały w latach 80. XIX wieku. Jednak dopiero w 1895 r. powstał plan, według którego zrealizowano później nową drogę. Szeroka, dwujezdniowa ulica, rozdzielona pasem zieleni prowadziła od ul. Grabiszyńskiej do al. Wiśniowej. Trzeba zaznaczyć, że powstawała ona w kolejnych etapach. Najstarsze odcinki ulicy znajdowały się przy ul. Grabiszyńskiej i w okolicach pl. Postańców Śląskich. Około 1904 r. do nowej ulicy przyłączono dawną ul. Platanową (Platanenalle), która ciągnęła się od al. Wiśniowej do al. Dębowej oraz nienazwany odcinek ulicy od al. Dębowej na południe (na niektórych mapach nosi on nazwę Parkstr.). Około 1920 r. ulicę wydłużono jeszcze od wiaduktu kolejowego do toru wyścigów konnych na Partynicach, lecz już wkrótce nadano mu nową nazwę Rennbahnstr. Przedwojenną nazwę ulicy nadano na cześć niemieckiej dynastii Hohenzollernów, królów Prus, a po 1871 r. cesarzy niemieckich.

W czasie walk o Festung Breslau zabudowa ulicy do pl. Powstańców Śląskich została prawie w całości zniszczona. Były to głównie wysokie, bogate kamienice. Najmniej ucierpiał południowy, willowy odcinek ulicy. Po wojnie ulicę na całej długości nazwano Sudecką. Jednak taki stan utrzymywał się do 1969 r. Wtedy właśnie władze ukraińskiego miasta Zaporoże nazwały jedną z ulic Wrocławską. Żeby nie być gorszymi władze Wrocławia przemianowały odcinek ul. Sudeckiej od ul. Grabiszyńskiej do pl. Powstańców Śląskich na ul. Zaporoską. Od tego czasu numeracja ul. Sudeckiej zaczyna się od nr 74.