W Łączy znajdował się jeden z najładniejszych, drewnianych kościołów na Górnym Śląsku, a w każym razie był najstarszym zabytkiem budownictwa drewnianego na Górnym Śląsku. Kościół był konsekrowany w 1490 roku. Wzmiankowany jako parafialny w wykazie Świętopietrza archidiakona opolskiego z 1447 roku (prawdopodobnie Łącza przynależała do dekanatu Ujazdowskiego). Do 1698 roku p.w. św. Marcina, następnie p.w. św. Jana Chrzciciela, a od roku 1929 p.w. Narodzenia N.M.P. i św. Marcina. Na przełomie XVI i XVII wieku zmieniony czasowo na zbór protestancki.
Od początku XVIII wieku stanowił filię kościoła parafialnego w Rachowicach.
Dnia 17 lipca 1934 roku odbyła się tu pierwsza od ponad 100 lat bardzo uroczysta prymicja 26-letniego syna przedsiębiorcy budowlanego, księdza Pawletki, członka zakonu Nazareńczyków. Proboszczem w latach 1932-1962 był ksiądz Kytzia.
1 lipca 1959 roku dekretem Kurii Biskupiej w Opolu utworzono parafię Bojszów, gdzie Łącza stanowi jego filię. Proboszczem został Ks. Karol Krafczyk.
W 1966 roku w parafii Bojszów odbyła się peregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.
8 lipca 1983 roku ks. bs. Wacław Wycisk konsekrował w Łączy trzy dzwony, wykonane przez sławną firmę Jana Felczyńskiego z Przemyśla.
W 1990 roku obchodzono 500 lecie kościółka.
20 czerwca 1993 roku w Łączy obyły się uroczyste prymicje księdza Henryka Dyki.
30 stycznia 1994 roku kościół całkowicie spłonął.
Ostatni kształt kościoła pochodził z końca XV wieku. Zbudowany został w południowej części wsi, na wzniesieniu pośród cmentarza grzebalnego. Otoczony starymi lipami był orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej z nieociosanych okrąglaków. Przycieś znajduje się na ziemi. Węgły były związane na nakładkę.
Wieża była późniejszej daty, konstrukcji słupowej, odnawiana w 1806 roku, 1884 i w 1964 roku.
Prezbiterium było kwadratowe, prosto zamnkięte, obok od północnej strony znajdowała się zakrystia. Nawa była prawie na rzucie kwadratu, szersza i wyższa od prezbiterium (wewnątrz równej wysokości). Od zachodu do nawy przystawiona była wieża, niezwiązana z korpusem. Wewnątrz prezbiterium i nawy były płaskie stropy. Na belce tęczowej był późnobarokowy krucyfiks z końca XVIII wieku.
Chór muzyczny też był drewniany, odnowiony i powiększony na przełomie 1872 i 1873 roku. Wsparty był na sześciu słupach z entazą (w tym dwa przyścienne), z kapitolami z ozdobnym ząbkowaniem. Parapet był trójboczny z lekko wysuniętą częścią środkową.
Na zewnątrz od północy były soboty, wsparte na słupach przy nawie, w późniejszych czasach zaszalowane i zamienione na przedsionek z wejśćiem na chór muzyczny. Od wschodu i południa ściany prezbiterium i nawy były oszalowane gontem. Okna były prostokątne, od południa w nowych oprawach. W prezbiterium od wschodu było małe okno opatrzone starą kratą z zadziorami. W zakrystii od wschodu było okienko prawie kwadratowe, wycięte w zrębie, ze starym zakratowaniem.
Odrzwia z prezbiterium do zakrystii i do nawy od północy były zamknięte, ostrołukowe, od zachodu do nawy prostokątne. Drzwi do zakrystii miały stare okucia w kształcie liści.
Dachy kościół miał dwuspadowe, strzeliste, gontowe. Szczyty były zaszalowane gontem. Od południa dach prezbiterium spływał na zakrystię, dach nawy na soboty. Na kalenicy dachu nawy znajdowała się kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę, z przezroczami w oszalowaniu, nakryta gontowym daszkiem z krzyżem.
Wieża była na rzucie prawie kwadratu, dwukondygnacyjna, oszalowana tarciami, ściany były lekko pochyłe, przycieś osłonięta fartuchem gontowym. Hełm był ośmioboczny, gontowy.
Ołtarz główny – barokowy pochodził z 1666 roku, poświęcony w 1675, dwukondygnacyjny, z dwoma aniołkami barokowymi. Po bokach znajdowały się ornamenty akantowe z XVIII wieku. W środkowej częśći był tryptyk malowany na deskach zapewne z XVI lub XVII wieku, przemalowany w poźniejszych czasach. W środku była Matka Boska z Dzieciątkiem na złotym tle. Na skrzydłach po lewej stronie była św. Katarzyna Aleksandryjska i św. Małgorzata, na odwrocie był uszkodzony obraz Ecce Homo, po prawej stronie zaś św. Barbara i św. Dorota, a na odwrocie Matka Boska Bolesna. W górnej kondygnacji były obrazy: w środku św. Marcin z żebrakiem z datą 1666 roku i sygnaturą, na skrzydłach św. Piotr i św. Paweł. Antependium było kamienne sarkofagowe.
Ołtarz boczny od południa był pseudogotycki z XX wieku z rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, wczesnogotycką z ok. 1425, 1430 roku, odnowioną w XX wieku, i czterema wczesnogotyckimi płaskorzeźbami z tego samego czasu: św. Jana Ewangelisty i trzech innych apostołów, zapewne św. Piotra, św. Judy Tadeusza i Szymona Zeloty.
Rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem i cztery płaskorzeźby Apostołów zostały odnowione w 1960 roku przez p. mgr Kunegundę Ptak z Lublińca. Obecnie znajdują się w Diecezjalnym Muzeum w Opolu, dlatego ocalały przed pożarem kościoła.

Antependium było kamienne, sarkofagowe. Ołtarz boczny od północy miał charakter prowincjonalnego baroku. Był dwukondygnacyjny, górny obraz na desce barokowy z XVII wieku przedstawiał św. Barbarę. Ambona była z baldachimem i schodkami – barokowa, zapewne z połowyXVII wieku. Została odnowiona i uzupełniona z obrazami czterech ewangelistów, malowanymi przez K. Prischnitza w 1934 roku. Ostatnio odnowiona w 1964 roku.
Chrzcielnica została zamieniona na kropielnicę, była dębowa, kielichowa w stylu goryku ludowego, zapewne z XVI/XVII wieku. Jest wzmiankowana w 1579 roku. Wewnątrz miała czarkę kamienną na wodę święconą.
Naczynie liturgiczne pochodzi zapewne z początku XIX wieku.
Obrazy:
1) Matka Boska z Dzieciątkiem na złotym tle, zapewne z XVII/XVIII wieku.
2) Chrzest Chrystusa z ok. połowy XVIII wieku.
3) Zwiastowanie NMP, późnobarokowy z 2 połowy XVIII wieku.
4) Św. Antoni Padewski z XVIII wieku.
Wszystkie były uszkodzone w starych ramach
5) Stacje Drogi Krzyżowej z XVIII wieku
Rzeźby:
1) Chrystusa Zmartwychwstałego, późny gotyk ludowy, zapewne 1 połowa XVI wieku, rzeźba odnowiona w XX wieku, lewa ręka jest dorobiona.
2) Św. Jan Nepomucen, późnobarkowoy z 2 połowy XVIII wieku, na starej konsolce z rzeźbionymi akantami.
3) Krzyż ludowy z początku XVIII wieku.
4) Krzyż z sylwetką Chrystusa wyciętą z blachy, zapewne z XVIII wieku.
5) Krzyż nowy, pasyjka ołtarzowa, mosiężna z 1 połowy XIX wieku.
6) Dwa lichtarze drewniane z rzeźbą późnobarokową z ok. 1700 roku.
7) Sygnaturka z 1564 roku.

źródło:
1. Ks. Karol Krafczyk "Z dziejów Parafii Bojszów" Bojszów 2006
2. Jacek Schmidt "Kościoły Ziemi Gliwickiej - Łącza" Gliwice 2005

Za