Na początku drewniana konstrukcja zbudowana w 1886 roku, następnie wymieniona na betonową w 1928 r. b/h/

Wschodni odcinek Odry Wrocławskiej od przecięcia granicą miasta do miejsca, gdzie rzeka rozdziela się przy Wyspie Piasek na dwa ramiona: Odrę Północną i Odrę Południową.

UWAGA: Na zbiór zdjęć i obiektów rzeki Odry we Wrocławiu składają sie odpowiednie zbiory przypisane do wydzielonych odcinków rzeki w granicach miasta, czyli Odry Górnej, Odry Południowej. Odry Północnej i Odry Dolnej.

Alumnat czyli akademik dla kleryków (Collegium Clericorum) wybudowano na początku XVIII wieku, a zaprojektował go przybyły z Wiednia mistrz murarski Johan Blasius Peintner. Był on również autorem budynku Orphanotropheum (dawnego sierocińca dla szlacheckich dzieci) – obecnie siedziby instytucji kościelnych przy ulicy Katedralnej 4 – oraz kościoła pod wezwaniem Trójcy Świętej, połączonego z budynkiem klasztoru i szpitala Bonifratrów przy ulicy Traugutta.

Pierwotnie budynek składał się z barokowego korpusu frontowego, którego fasada otwierała się na północ, i skrzydła zachodniego. Kolejne rozbudowy polegały na wzniesieniu w 1. połowie XIX wieku skrzydła wschodniego z jednoczesnym dobudowaniem do budynku głównego od strony wschodniej neogotyckiej kaplicy. Następnie w latach 1880-88 domknięto całe założenie również neogotyckim skrzydłem południowym od strony Odry.

Na początku XX wieku zmieniono wygląd neogotyckiej części usuwając detal i przykrywając cegłę klinkierową tynkiem. Te zabiegi miały na celu unowocześnienie formy i elewacji budynku w ówczesnym duchu modernistycznym, co jednak zubożyło jego wartość architektoniczną i sprawiło, że od strony Odry zaczął wyglądać on raczej mało reprezentacyjnie.

Zniszczenia wojenne nie oszczędziły budynku alumnatu, który od 1935 roku był siedzibą Arcybiskupiego Konwiktu Teologicznego „Marianum”. Jego pozostałości – czyli piwnice i fragmenty parteru – zasypano, tworząc niewielkie wzgórze, od którego zaczęliśmy naszą opowieść. Ocalały koszykowe, ozdobne kraty okienne, które zamontowano w innym budynku, oraz barokowy portal kolumnowy, który po renowacji umieszczono w południowej ścianie Papieskiego Wydziału Teologicznego.

Planowana odbudowa alumnatu obejmuje odtworzenie dwóch najstarszych skrzydeł barkowych, ale mówi się, że budynek ma „nawiązywać kształtem” i „wzorować się” na bryle z XVIII wieku.

za

Ulica Jana Ewangelisty Purkyniego we Wrocławiu, przecinająca równoleżnikowo Nowe Miasto. W przeszłości łączyła plac Nowy Targ przez Bramę Krupniczą (zwaną też Nową) w linii murów wewnętrznych z Bramą Ceglarską w linii murów zewnętrznych. W średniowieczu główna ulica Nowego Miasta; najpierw bezimienna, potem nazywana Platea magna (\"Wielka\", wzmiankowana w 1403), w XVII wieku nazywano ją Straßgasse (\"Uliczna\", co nawiązywało do wyróżniającej jej od sąsiednich zaułków szerokości), a od XVIII wieku Breitegasse (\"zaułek Szeroki\") lub Breitestraße (\"ulica Szeroka\"). Początkowy odcinek ulicy, między placem Nowy Targ a Bramą Krupniczą nazywano Gutengraupengasse (\"zaułek Dobrej Kaszy\") albo Mönchgasse (\"zaułek Mnisi\"), a w 1824 dołączono do ulicy Szerokiej.

Po likwidacji fortyfikacji miejskich w 1807 i zasypaniu fragmentu Fosy Miejskiej przy Bastionie Ceglarskim ulica przedłużona została o dalszy wschodni odcinek położony w miejscu, gdzie niegdyś stał most przed Bramą Ceglarską i towarzyszący jej rawelin.

Po 1945 Breitestraße przemianowano tłumacząc jej nazwę po prostu na \"ulicę Szeroką\"; nazwa ta utrzymała się do roku 1956, kiedy jej patronem został Jan Evangelista Purkyně, czeski lekarz, fizjolog i uczony, działający I połowie XIX wieku we Wrocławiu, twórca Wydziału Fizjologii Uniwersytetu Wrocławskiego, którego dom znajdował się niegdyś przy tej ulicy.

Do połowy XX wieku przy dzisiejszej ulicy Purkyniego nr 25 stał dom dyrektora promenady, utworzonej na miejscu zburzonych po 1807 fortyfikacji miejskich, mieściły się tu także dwa browary (Browar Pod Gruszą, posesja nr 6/8 i Browar pod Złotą Marią, posesja nr 39), Villa Meincke (nr 26), Seminarium Nauczycielek Katolickich (nr 36).

Obecnie ulica Purkyniego liczy ok. 620 metrów długości; zaczyna się po stronie zachodniej przy skrzyżowaniu z ul. Świętej Katarzyny na skraju placu Nowy Targ, a kończy się po wschodniej stronie na Placu Powstańców Warszawy, przy budynku Muzeum Narodowego i Parku Juliusza Słowackiego. W połowie jej długości, naprzeciw Wzgórza Polskiego (pozostałości po Bastionie Ceglarskim) znajduje się rotunda Panoramy Racławickiej.

Źródło: Encyklopedia Wrocławia, 2000, ISBN 83-7023-749-5.

Plac powstał w miejscu zasypanego koryta odnogi Odry w roku 1824.
b/h/