Pierwsza wiadomość o drewnianym kościele parafialnym pochodzi z 1328 r. Obecny kościół zbudowany z kamienia w 1563 r. w stylu późnogotycko-renesansowym, rozbudowany w 1682—83, przebudowany w XVIII w. w stylu barokowym.

Jest to przysadzista budowla salowa, z wydzielonym prezbiterium zamkniętym wielobocznie i przykrytym sklepieniem. Nad nawą drewnianą strop z polichromią pędzla I. Wechsego (częściowo L. Richtera), przemalowaną w 1963 r. przez L. Krzemińskiego.

Nawę otacza empora z XVIII w., połączona z chórem muzycznym. W balustradzie umieszczono dekoracyjne płyciny. Kościół nakrywa dwuspadowy dach. Asymetrycznie ustawiona jest wieża, stosunkowo niska, zwieńczona hełmem z prześwitem. Przy prezbiterium piętrowa zakrystia z prostokątnymi oknami. Pozostałe okna zamknięte półkoliście - wszystkie w opaskach.

Wewnątrz bogaty wystrój i wyposażenie, głównie barokowe i rokokowe. Na ścianie zachował się niewielki fragment renesansowego fresku z 2. poł. XVI w. Reszta wyposażenia pochodzi z XVIII w., m.in. ołtarz główny z 1776 r. oraz dwa ołtarze boczne z XVIII w.; bogato rzeźbiona drewniana ambona z 1765 r.; tło chrzcielnicy i pokrywa z ok. 1770 r.; figury; obrazy olejne.

Część wystroju rzeźbiarskiego jest dziełem M.I. Klahra, m. in. bezspornie stwierdzona: ambona, „Chrzest Chrystusa" z chrzcielnicy i figury z tabernakulum. Stacje Drogi Krzyżowej są dziełem miejscowego proboszcza A. Heinkego.

za :