Na przełomie XIX i XX w., Park Sielecki został przebudowany przez Ludwika Mauve, generalnego dyrektora i plenipotenta majątku Renardów, mieszkających w sieleckim zamku. Przez większość czasu swojego istnienia, był ogólnodostępnym miejscem wypoczynku sosnowiczan. Wyjątek jednak stanowił okres międzywojenny, kiedy to całość terenu ogrodzono, a wejście na teren parku umożliwiały jedynie wejściówki pracownicze zakładów skupionych w Gwarectwie Hrabiego Renarda. Przy ogrodzeniu powstały wówczas wieżyczki strażnicze, z których jedna zachowała się do dzisiejszych czasów.