Dom mieszkalny z centralną sienią, został wybudowany w 1863 r. Budynek stał w Wąchocku przy ulicy Starachowickiej, gdzie do XX wieku przetrwały najstarsze i najciekawsze zabytki budownictwa miejskiego. Dwutraktowy, szerokofrontowy dom, wzniesiono na podmurówce z kamieni. Ściany wykonano z sosnowych belek, węgłowanych, układanych na nakładkę dwustronną z zachowaniem wystających "ostatków". Budynek wieńczy czterospadowy dach kryty podwójną warstwą łupanego gontu. Typową cechą budynków drewnianych starego dziewiętnastowiecznego Wąchocka były centralne, brukowane, sienie z otwartym (brak powały) wejściem na strych. Taki właśnie typ reprezentuje przeniesiony do skansenu dom. Po jednej stronie domu z Wąchocka urządzono wystawę ukazującą małomiasteczkowy sklepik z lat 30 XX wieku. Zaaranżowano ją z wykorzystaniem oryginalnych sklepowych mebli i przedmiotów. W drugim z pomieszczeń sklepiku urządzono wytwórnię wód gazowanych, a po przeciwnej stronie sieni, odtworzono wnętrza zamieszkiwane przez rodzinę sklepikarza. Źródło notatki informacyjnej: strona internetowa Muzeum Wsi Kieleckiej

Muzeum Wsi Kieleckiej – Park Etnograficzny powołano w 1976 roku, a zaczęło funkcjonować od 1977, decyzją Wojewody Kieleckiego z dn. 21.08.1976r. 

Muzeum prezentuje przede wszystkim ekspozycję stałą na wolnym powietrzu w Parku Etnograficznym w Tokarni, wystawy czasowe w Dworku Laszczyków w Kielcach i stałą wystawę w zabytkowej zagrodzie Czernikiewiczów w Bodzentynie.

Park Etnograficzny ma za zadanie zachowanie najcenniejszych zabytków budownictwa wiejskiego i małomiasteczkowego Kielecczyzny oraz prezentowanie ich w otoczeniu zbliżonym do pierwotnego. Skansen przedstawia obiekty w naturalnych zespołach osadniczych,  w których zagrody stanowiące warsztat pracy rolnika sąsiadowały z obiektami przemysłu wiejskiego, takimi jak młyn, wiatrak, kuźnia, etc., czy użyteczności publicznej typu: karczmy, szkoły, sklepy, kościoły, a także plebanie, dwory i folwarki dworskie.

Dotychczas,  na obszarze 65 ha wzniesiono obiekty przeniesione z innych terenów, w tym: dwór z Suchedniowa, spichlerz ze Złotej, kościół z Rogowa, wiatrak z Grzmucina, organistówkę z Bielin pełniąca obecnie rolę apteki, sklepiku i pracowni krawieckiej, dom szewca z Daleszyc, zagrody

z Bielin, Radkowic i Sukowa, a także chałupy z Rokitna, Ślęzan, Bronkowic, Siekierna, Chrobrza i Świątnik. Zagroda z Bukowskiej Woli pełni rolę ekspozycji rzeźb Jana Bernasiewicza z Jaworzni.