Ulica Pijarska jest jedną z nielicznych, zachowanych, ulic, jakie powstały pod murami obronnymi Krakowa. Powstała w XIII wieku, jednak wówczas biegła od ulicy Sławkowskiej do Szpitalnej, wkrótce potem zaczęto określać ją mianem Psiej. Dopiero w latach osiemdziesiątych wytyczono fragment od kościoła Reformatów do ulicy Sławkowskiej, łącząc jej obie części. Do czasów nowożytnych ulica była, niejako okupowana przez miejską biedotę i bezdomnych, którzy, jak to wówczas było powszechnie przyjęte mogli znaleźć swoje miejsce jedynie pod miejskimi murami. Sytuację tę zmieniło nieco powstanie kościoła oo. Pijarów pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. Oficjalna nazwa: „Pijarska” została przyjęta po jej ostatecznym wytyczeniu pod koniec XIX wieku. Obecnie trakt ten ma długość 440 metrów, a jej szerokość waha się od 6 do 20 metrów. W najszerszym miejscach powstały placyki i zaułki.