Boguszów-Gorce, półtorej godziny jazdy samochodem z Wrocławia. Nigdy tu nie byłem, miasto robi wrażenie. Większość okazałych kamienic nadaje się do remontu, więc jest sens utrwalać stan obecny. Schodzę ulicami w dół i fotografuję domy naprzeciwko, a później wracam drugą stroną ulicy i focę te, które niedawno miałem za plecami.
Na Szkolnej widzą co robię.
- Uważaj, Niemcy robią zdjęcia – ostrzegają się.
- Nie jestem Niemcem.
Podchodzę do każdego i wyjawiam skąd się wziąłem i o co mi chodzi. Zagaduję człapiącego o lasce faceta, który chętnie służy pomocą. Interesuje mnie Dworcowa i stary dworzec. Schorowany człowiek czyta z mozołem miejsca z mojej słabej mapy i nagle wykazuje się niezwykłą pamięcią. Objaśnia bardzo skrupulatnie, jak tam dojechać. Już zakodowałem, więc powoli wyciągam z jego dłoni mapę i tego po chwili bardzo żałuję. On trzymał tę mapę widząc całą trasę, jaką przebędę, ale jeszcze chyba chciał pogadać o mieście, w którym spędził całe swoje życie.
Na Rejtana zagaduje mnie osiemdziesięciolatek siedzący przed swoim sklepikiem.
- Po co fotografujesz?
- Jak to po co? Twoje miasto jest piękne. Z naszych jeszcze nikt tu nie był, a trzeba utrwalić na kliszy.
Na Racławickiej focę ulicę, dom po domu, jeszcze mam ostatni obiekt otulony zielenią. Cykam, a tu pojawia się starszy.
- Ten dom nie na sprzedaż.
- Nie kupuję, lecz biorę aby oddać za darmo.
Rozmawiamy długo o tej pięknej ulicy wślizgującej się znakomicie w krajobraz zalesionych gór.
Teraz w skrócie. Na Kolejowej bardzo dynamiczna i trochę nerwowa rozmowa z pewną starszą. W jednym jesteśmy zgodni, miasto jest warte odnowienia, Kiedyś bogate dzięki kopalniom węgla i barytu, a teraz jakby pozbawione inicjatywy.
Na Buczka młodzi prowadzą mnie na klatkę schodową ostatniego piętra. Biorę stamtąd panoramkę. Lubię ich, szkoda, że nie mogliśmy dłużej pogadać.
Na Marksa spotykam dwóch facetów siedzących w cieniu kamieniczki. Adam jest ogrodnikiem pobliskiego kościoła (zaprowadzi mnie na wieżę, kiedyś).
- Co wy tu za ulice macie? Świerczewskiego, Nowotki, Marksa!
Adam zaprowadza mnie do baru, gdzie można coś zjeść. Później pojawia się po raz drugi z różą i kawałkiem barytu dla mojej ślubnej.
- Do zobaczenia!

do Wacław Grabkowski: Piękna opowieść :)

do Wacław Grabkowski: Czyta się z prawdziwą przyjemnością.

do Wacław Grabkowski: Jak by to pisal mój ulubioy Karel Čapek, wybitny Czeski pisarz. Takie slowa mnie zawsie poglaskaja po duszy....

Dziękuję Wam. To miasto naprawdę mi się spodobało, nawet wyparło Kłodzko z mojego serca.

do Wacław Grabkowski: Odwiedź kiedyś Piławę Górną, na pewno zrobi na Tobie wrażenie. To miasteczko z jeszcze innej bajki.

do ZPKSoft: Ciekawe. Już wiem, byliście tam w maju :)

W Boguszowie byłem raz, w poszukiwaniu pracy, ale fala "ssania" na absolwentów studiów w moim kierunku po wezbraniu właśnie szykowała się do opadnięcia i nic z tego nie wyszło.

do Wacław Grabkowski: Dwa razy, też jesienią w ub. roku. W planie jest następny wypad. Do ogarnięcia miejscowości jeszcze daleko, na razie macamy tematy i nawiązujemy kontakty. Super sprawa.