Tego WDW nie znam, byłem za to w w WDW w Juracie. Piękne wspomnienia, od wielu lat planuję się tam wybrać. Dalej funkcjonuje, a cywili teraz też goszczą. W ogóle cały półwysep jest piękny.

do Marek Kuliński: My byliśmy w Helu trzy razy. Ostatni raz chyba w 1991 roku... Zgadzam się z tym, że półwysep jest piękny... Pamiętam, że aby wjechać do Helu to trzeba było przejechać przez bramę przy której sprawdzali dokumenty. Cała miejscowość nie była ogólnodostępna - na końcu cypla znajdowała się baza wojskowa, wiem, że teraz już jej tam nie ma, można ją było w każdym bądź razie zwiedzać z przewodnikiem (który miał dobry sposób na dyscyplinowanie dzieci - mówił, że nie można biegać po trawniku ani oddalać się od niego bo teren jest zaminowany, na mnie to działało :) Port wojskowy też był zamknięty ale też były do niego wycieczki. Fokarium było dopiero w powijakach a do latarni morskiej nie dało się wejść. W lesie przez który przechodziło się idąc do morza było pełno okopów i łusek po pociskach artyleryjskich.

Siostra wybrała się do Helu po wielu latach - ach jak jej zazdroszczę, marzenie...

do Marek Kuliński: A tak w ogóle to czy jesteś już we Wrocławiu? Podrzuciłbym Ci zaczep do aparatu :)

do Neo[EZN]: Tak, jestem już. Jakoś się umówimy. A na urlopie mocowałem aparat do statywu na gumki :D Lekki jest to nie było problemu.

do Neo[EZN]: Przynajmniej nie było kradzieży samochodow.

do Neo[EZN]: Ta brama była kawałeczek za wjazdem do WDW Jurata. Żeby pojechać do Helu ojciec załatwiał przepustkę. Z samego Helu tamtych czasów praktycznie nic nie pamiętam. A Monice zazdroszczę...

do † Andrzej Mastalerz: I podejrzewam, że w samym Helu było znacznie mniej turystów niż obecnie no i dało się tam dojechać bez problemów - słyszałem, że w niektóre wakacyjne dni korek do Władysławowa potrafi się ciągnąć przez prawie cały półwysep.

do Marek Kuliński: A dlaczego była tam brama? To był jakiś teren zamknięty? (coś jak obecnie niektóre strategiczne miasta w Rosji).

do Neo[EZN]: Tak, od końca Juraty zaczynał się teren wojskowy i ciągnął się aż do Helu. Teren WDW wzdłuż brzegu zatoki sięgał kawałek dalej, potem był płot z drutem kolczastym i wartownicy. Pamiętam że łatwiej było pociągiem się dostać niż samochodem.