Pozostałości zespołu dworskiego z XVII w., zniszczonego w 1944 r.; zachowane ruiny zabudowań gospodarczych, neorenesansowa baszta oraz park. O okazałym rogowskim dworze ksiądz Jan Wiśniewski w „Historycznym opisie kościołów, miast, zabytków i pamiątek w Pińczowskiem, Skalbmierskiem i Wiślickiem” w 1927 r. napisał: „Stary modrzewiowy pałac w Rogowie to zabytek pod względem historycznym i archeologicznym jako też piękny okaz dawnego dawnego budownictwa polskiego. Przed wojną jego wnętrze było istnem muzeum przeróżnych pamiątek. Część ich ocalono, wiele pokradli i poniszczyli najeźdźcy (...) Wspaniałe okazy starodawnych, rzeźbą ozdobionych pieców sięgających 1602 roku i in. pamiątek w ciągu długich wieków przechowywały te czcigodne ściany staropolskiego dworca, po Hińczach, Firlejach, Wielopolskich, Wodzickich, Potulickich, Ogińskich.

Spichlerz dworski z Rogowa został wybudowany w 1684 roku, o czym świadczyć może m. in. data wycięta na dwóch oryginalnych miedzianych chorągiewkach wieńczących kalenicę. Na jednej z nich wymalowano herby właścicieli - Firlejów i Wodzickich.
Obiekt należy do najcenniejszych tego typu zabytków w Polsce. Pierwotnie stał nad samą Wisłą i wchodził w skład zespołu spichlerzy rogowskich, wykorzystywanych do składowania zboża spławianego do Gdańska. Około roku 1870 właściciele dóbr przenieśli budynek na skraj wsi, w pobliże słynnego, nieistniejącego już dworu z Rogowa. Wtedy właśnie spichlerz - pierwotnie całkowicie drewniany - zyskał podmurówkę oraz parter zbudowany z czerwonej cegły.
Wieńcowe ściany obiektu wykonano z drewna jodłowego, dodatkowo wzmacniając je konstrukcją przysłupową. Ściany trzeciej kondygnacji są w konstrukcji sumikowo-łątkowej. W przysłupowej konstrukcji uwagę zwracają potężne słupy narożne o przekroju 50x50 centymetrów, każdy wykonany tylko z jednego kawałka drewna modrzewiowego.
Całość budynku nakrywa naczółkowy dach kryty podwójnie gontem. Otwory okienne spichlerza posiadają półokrągły wykrój i zabezpieczone są żelaznymi, kutymi kratami.
Ostatnimi właścicielami obiektu byli Skórzewscy, których dobra po 1945 roku przejęło państwo.

Muzeum Wsi Kieleckiej – Park Etnograficzny powołano w 1976 roku, a zaczęło funkcjonować od 1977, decyzją Wojewody Kieleckiego z dn. 21.08.1976r. 

Muzeum prezentuje przede wszystkim ekspozycję stałą na wolnym powietrzu w Parku Etnograficznym w Tokarni, wystawy czasowe w Dworku Laszczyków w Kielcach i stałą wystawę w zabytkowej zagrodzie Czernikiewiczów w Bodzentynie.

Park Etnograficzny ma za zadanie zachowanie najcenniejszych zabytków budownictwa wiejskiego i małomiasteczkowego Kielecczyzny oraz prezentowanie ich w otoczeniu zbliżonym do pierwotnego. Skansen przedstawia obiekty w naturalnych zespołach osadniczych,  w których zagrody stanowiące warsztat pracy rolnika sąsiadowały z obiektami przemysłu wiejskiego, takimi jak młyn, wiatrak, kuźnia, etc., czy użyteczności publicznej typu: karczmy, szkoły, sklepy, kościoły, a także plebanie, dwory i folwarki dworskie.

Dotychczas,  na obszarze 65 ha wzniesiono obiekty przeniesione z innych terenów, w tym: dwór z Suchedniowa, spichlerz ze Złotej, kościół z Rogowa, wiatrak z Grzmucina, organistówkę z Bielin pełniąca obecnie rolę apteki, sklepiku i pracowni krawieckiej, dom szewca z Daleszyc, zagrody

z Bielin, Radkowic i Sukowa, a także chałupy z Rokitna, Ślęzan, Bronkowic, Siekierna, Chrobrza i Świątnik. Zagroda z Bukowskiej Woli pełni rolę ekspozycji rzeźb Jana Bernasiewicza z Jaworzni.