starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › powiat chełmiński › Chełmno › Rynek › Ratusz |
16 lipca 2016 , Widok z wieży kościoła Wniebowzięcia NMP na Ratusz - widok od strony zachodniej.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 3 dni |
Dodane: 17 lipca 2016, godz. 14:46:05
Autor zdjęcia: legion
Rozmiar: 1700px x 1275px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: Canon PowerShot SX510 HS
1 / 1000sƒ / 5ISO 12511mm
3 pobrania 487 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia legion
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
ratusze
|
Ratusz
więcej zdjęć (131)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: XIII w.
Zabytek: A/573 z 27.08.1929
Renesansowy budynek umieszczony pośrodku rynku w Chełmnie.
Jest jednym z najcenniejszych zabytków polskiego renesansu. Zbudowany w końcu XIII wieku, został powiększony i gruntownie przekształcony w latach 1567-1572. W zachodniej elewacji umieszczona jest dawna miara wzorcowa dla całego państwa krzyżackiego (tzw. pręt chełmiński długości 432,5 centymetrów). Po pracach konserwatorskich w ratuszu ulokowano Muzeum Ziemi Chełmińskiej.
Źródło: Licencja: CC-by-SA 3.0
Renesansowy ratusz na Rynku w Chełmnie, o wymiarach 13 na 23 m i wysokości ok. 47 m. Pierwotna budowla, której mury są wtopione w południową część obecnego budynku, pochodziła prawdopodobnie z końca XIII w., i przypuszczalnie już wtedy posiadała wieżę dostawioną do dłuższego boku. Był to najstarszy ratusz na Ziemi Chełmińskiej, pełniący rolę wzorcową dla innych budowli tego typu.
Lokalizacja: Chełmno, Stare Miasto. Ratusz położony jest w centralnej części Rynku. Gm. Chełmno Miasto, powiat chełmiński, woj. kujawsko-pomorskie.
Datowanie: k. XIII w., lata 1567-1570, 1572 r., lata 1589-1590, lata 1884-1887
Technika, materiał: Budynek murowany z cegły, tynkowany.
Ratusz w Chełmnie jest najstarszym ratuszem na Ziemi Chełmińskiej, pełniącym w średniowieczu rolę wzorcową dla innych budowli tego typu. Wymiary budynku wynoszą 13 x 23 x 47 m. W północną część obecnego gmachu wtopione są mury pierwotnego gotyckiego budynku, który mógł być zbudowany w końcu XIII w. Przypuszczalnie już wtedy posiadał wieżę, chociaż nie jest pewne, czy była to wieża dostawiona do dłuższego boku, czy jedynie wieżyczka dachowa. W latach 1567-1570 został znacznie rozbudowany, przy czym prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1572 r. Podwyższono zarówno korpus jak i wieżę, a elewacje pokryto bogatą dekoracją architektoniczną o charakterze manierystycznym. W latach 1589-1590 wykonano zegar na wieży, a jej hełm pokryto blachą ołowianą w latach 1595-1596. W latach 1884-1887 przebudowano poddasze, wprowadzając tam dodatkowe piętro użytkowe, co wiązało się z przebiciem okien w attyce. Ratusz aż do 1975 r. pełnił rolę siedziby władz miejskich. W 1983 r. umieszczono tu Muzeum Ziemi Chełmińskiej.
Ratusz jest budynkiem na planie prostokąta, pierwotnie piętrowym, z drugim piętrem w partii attyki utworzonym w XIX w. W gotyckiej części, w elewacjach wschodniej i zachodniej dokonane są częściowe odkrywki dwóch par profilowanych otworów okiennych, a w elewacji północnej, w pobliżu narożnika północno-wschodniego, fragment ostrołukowego portalu.
Przebudowa manierystyczna dokonała znacznej zmiany w wyglądzie budynku. Parter i pierwsze charakteryzują się gładkimi płaszczyznami, pierwotnie pokrytymi sgraffitowym boniowaniem, w których umieszczono otwory okienne i portale. Dekoracja koncentruje się w górnej części budynku, a zwłaszcza w niezwykle wybujałej attyce, oddzielonej od niższych kondygnacji pasem boniowania. Pierwotnie pozbawiona okien, ta część budynku działała przede wszystkim grą światła i cienia, dzięki umieszczeniu kolumienek ją dzielących na tle nisz oraz wielością elementów różnorodnych elementów architektonicznych, traktowanych niekiedy czysto dekoracyjnie. Attyka jest zwieńczona grzebieniem, pośrodku dłuższych boków przyjmującym formę niewielkich szczycików, a w krótszych bokach szczytów o wolutowych spływach. Naroża są akcentowane sterczynami, z których każda posiada inną formę. Przypuszcza się, że autorem przebudowy był architekt przybyły z Włoch, z regionu jeziora Como.
W ścianę południową jest wmurowana tablica z 1674 r., upamiętniająca wyniesienie biskupa chełmińskiego Andrzeja Olszowskiego na godność arcybiskupa gnieźnieńskiego.
Na ścianie zachodniej zamontowany jest wyjątkowy zabytek: średniowieczny wzorzec pręta chełmińskiego, który służył do wymierzania działek w Chełmnie oraz jako podstawowa jednostka miary w miastach lokowanych na prawie chełmińskim. Zanim przeniesiono go na ratusz, do 1884 r. był on umieszczony na zewnętrznej ścianie prezbiterium kościoła farnego Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Jest jednym z najcenniejszych zabytków polskiego renesansu. Zbudowany w końcu XIII wieku, został powiększony i gruntownie przekształcony w latach 1567-1572. W zachodniej elewacji umieszczona jest dawna miara wzorcowa dla całego państwa krzyżackiego (tzw. pręt chełmiński długości 432,5 centymetrów). Po pracach konserwatorskich w ratuszu ulokowano Muzeum Ziemi Chełmińskiej.
Źródło: Licencja: CC-by-SA 3.0
Renesansowy ratusz na Rynku w Chełmnie, o wymiarach 13 na 23 m i wysokości ok. 47 m. Pierwotna budowla, której mury są wtopione w południową część obecnego budynku, pochodziła prawdopodobnie z końca XIII w., i przypuszczalnie już wtedy posiadała wieżę dostawioną do dłuższego boku. Był to najstarszy ratusz na Ziemi Chełmińskiej, pełniący rolę wzorcową dla innych budowli tego typu.
Lokalizacja: Chełmno, Stare Miasto. Ratusz położony jest w centralnej części Rynku. Gm. Chełmno Miasto, powiat chełmiński, woj. kujawsko-pomorskie.
Datowanie: k. XIII w., lata 1567-1570, 1572 r., lata 1589-1590, lata 1884-1887
Technika, materiał: Budynek murowany z cegły, tynkowany.
Ratusz w Chełmnie jest najstarszym ratuszem na Ziemi Chełmińskiej, pełniącym w średniowieczu rolę wzorcową dla innych budowli tego typu. Wymiary budynku wynoszą 13 x 23 x 47 m. W północną część obecnego gmachu wtopione są mury pierwotnego gotyckiego budynku, który mógł być zbudowany w końcu XIII w. Przypuszczalnie już wtedy posiadał wieżę, chociaż nie jest pewne, czy była to wieża dostawiona do dłuższego boku, czy jedynie wieżyczka dachowa. W latach 1567-1570 został znacznie rozbudowany, przy czym prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1572 r. Podwyższono zarówno korpus jak i wieżę, a elewacje pokryto bogatą dekoracją architektoniczną o charakterze manierystycznym. W latach 1589-1590 wykonano zegar na wieży, a jej hełm pokryto blachą ołowianą w latach 1595-1596. W latach 1884-1887 przebudowano poddasze, wprowadzając tam dodatkowe piętro użytkowe, co wiązało się z przebiciem okien w attyce. Ratusz aż do 1975 r. pełnił rolę siedziby władz miejskich. W 1983 r. umieszczono tu Muzeum Ziemi Chełmińskiej.
Ratusz jest budynkiem na planie prostokąta, pierwotnie piętrowym, z drugim piętrem w partii attyki utworzonym w XIX w. W gotyckiej części, w elewacjach wschodniej i zachodniej dokonane są częściowe odkrywki dwóch par profilowanych otworów okiennych, a w elewacji północnej, w pobliżu narożnika północno-wschodniego, fragment ostrołukowego portalu.
Przebudowa manierystyczna dokonała znacznej zmiany w wyglądzie budynku. Parter i pierwsze charakteryzują się gładkimi płaszczyznami, pierwotnie pokrytymi sgraffitowym boniowaniem, w których umieszczono otwory okienne i portale. Dekoracja koncentruje się w górnej części budynku, a zwłaszcza w niezwykle wybujałej attyce, oddzielonej od niższych kondygnacji pasem boniowania. Pierwotnie pozbawiona okien, ta część budynku działała przede wszystkim grą światła i cienia, dzięki umieszczeniu kolumienek ją dzielących na tle nisz oraz wielością elementów różnorodnych elementów architektonicznych, traktowanych niekiedy czysto dekoracyjnie. Attyka jest zwieńczona grzebieniem, pośrodku dłuższych boków przyjmującym formę niewielkich szczycików, a w krótszych bokach szczytów o wolutowych spływach. Naroża są akcentowane sterczynami, z których każda posiada inną formę. Przypuszcza się, że autorem przebudowy był architekt przybyły z Włoch, z regionu jeziora Como.
W ścianę południową jest wmurowana tablica z 1674 r., upamiętniająca wyniesienie biskupa chełmińskiego Andrzeja Olszowskiego na godność arcybiskupa gnieźnieńskiego.
Na ścianie zachodniej zamontowany jest wyjątkowy zabytek: średniowieczny wzorzec pręta chełmińskiego, który służył do wymierzania działek w Chełmnie oraz jako podstawowa jednostka miary w miastach lokowanych na prawie chełmińskim. Zanim przeniesiono go na ratusz, do 1884 r. był on umieszczony na zewnętrznej ścianie prezbiterium kościoła farnego Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Widoki z wieży kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
więcej zdjęć (94)
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
więcej zdjęć (97)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1320
Zabytek: -
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chełmnie - gotycki kościół zbudowany prawdopodobnie w latach 1280-1320 w Chełmnie. Jest to trójnawowa hala z wydzielonym, prostokątnym prezbiterium. Zachodnia fasada była zaplanowana jako symetryczna dwu wieżowa, ale wieża południowa pozostała niedokończona. Nawy boczne przykryte są poprzecznymi dachami dwuspadowymi, które tworzą charakterystyczne trójkątne szczyty widoczne w elewacjach bocznych.
W kościele znajduje się wysokiej klasy gotycki wystrój rzeźbiarski, na który składają się figury apostołów przy filarach od strony nawy głównej oraz zworniki sklepienne. Są tu również cenne malowidła ścienne z końca XIV w. Gotlandzka chrzcielnica o formach późnoromańskich została wykonana na przełomie XIII/XIV w. Bogate nowożytne wyposażenie wnętrza pochodzi przeważnie z XVII i XVIII w., wyróżniają się epitafia z końca XVI-XVIII w., w jednym z nich portret trumienny Marcina Kossendy z 1705. W kaplicy na przedłużeniu bocznej nawy północnej sanktuarium MB Bolesnej (tzw. Chełmińskiej), z obrazem koronowanym w 1754 r. W antependium i predelli ołtarza tej kaplicy zespół srebrnych plakietek wotywnych z XVII-XVIII w. Zwraca też uwagę snycerski wystrój kaplicy Bożego Ciała (Najśw. Sakramentu), dzieło elbląskie z lat 1685-1695. W Muzeum Okręgowym w Toruniu przechowywany jest zespół gotyckich witraży ze wschodniego okna prezbiterium, z lat około 1370-1390, które w XIX w. zostały przeniesione z Chełmna do zamku w Malborku. Źródło Wikipedia Autor Licencja
Gotycka fara Chełmna, jeden z najbardziej okazałych kościołów ziemi chełmińskiej, budowany od ok. 1280 r. Ważne miejsce kultu religijnego - sanktuarium Matki Boskiej Chełmińskiej.
Lokalizacja: Blok zabudowy sąsiadujący narożnikowo z Rynkiem, ograniczony ulicami Toruńską, 22 Stycznia, Franciszkańską i Szkolną. Gm. Chełmno Miasto, pow. chełmiński, woj. kujawsko-pomorskie. Gm. Chełmno Miasto, pow. chełmiński, woj. kujawsko-pomorskie.
Datowanie: ok. 1280-1320
Technika, materiał: Budowla murowana z cegły gotyckiej, w wątku wendyjskim w dolnych partiach murów i gotyckim w wyższych, z obfitym użyciem ceglanych kształtek, ceramiki glazurowanej i sztucznego kamienia. Ściany są częściowo przelicowane z użyciem cegły maszynowej.
Parafię wymieniono już w dokumencie lokacyjnym z 1233 r. kiedy to krzyżacy wyznaczyli na jej zabezpieczenie materialne znaczny majątek ziemski. Patronat nad parafią sprawował Zakon Krzyżacki. W odnowionym przywileju chełmińskim z 1251 r. pierwotne nadanie (8 łanów) ograniczono o połowę, czego jednak ostatecznie nie zrealizowano. Pierwszy znany proboszcz to Henryk, wzmiankowany w 1238 r.
Obecny kościół był budowany w latach ok. 1280-1320 (w dokumencie z 1311 r. wzmiankowane są prace budowlane). Wznoszono go w dwóch fazach. Najpierw postawiono prezbiterium i północną nawę boczną (pierwotnie niższą). W fazie drugiej ukończono budowę całego korpusu nawowego wraz z wieżą północną. Wieżę południową pozostawiono niedokończoną. Z 1326 r. pochodzi fundacja przy ołtarzu św. Katarzyny. W 1333 r. wspomniano wieżę kościoła chełmińskiego, jako proponowany wzór dla budowanej wówczas katedry w Królewcu. W końcu XIV w. dobudowano kaplicę Bożego Ciała. W 1501 r. pożar strawił wieżę kościelną. W 1519 r. kościół podniesiony do rangi kolegiaty. W okresie 1519-1538 kościół funkcjonował pod zarządem zgromadzenia Braci Wspólnego Życia sprowadzonych z Niderlandów przez biskupa chełmińskiego Jana Konopackiego do prowadzenia w Chełmnie szkoły. W 1560 r. fundacja kaplicy Matki Boskiej Bolesnej Chełmińskiej przez kasztelana chełmińskiego Jana Niemojewskiego. Częściowe odnowienie kościoła w okresie 1659-1660. Powstał wówczas także barokowy wystrój kaplicy Bożego Ciała. Nad prezbiterium dobudowano sygnaturkę. Od 1676 r. kościół znajdował się pod zarządem zgromadzenia Misjonarzy. W 1724 r. wzmiankowane jest uszkodzenie wieży. W 1772 r. kościół utracił tytuł kolegiaty. W 1825 r. władze pruskie usunęły z Chełmna Misjonarzy. W latach 1843 i 1864 odnawiano szczyty świątyni. W latach 1883-1884 kościół restaurowano w duchu neogotyckim, z przelicowaniem znacznych partii z użyciem cegły maszynowej. W okresie międzywojennym odkryto i zakonserwowano oryginalne polichromie gotyckie oraz w latach 1925-1928 wykonano nowe polichromie (przez Stanisława Smoguleckiego). 30 listopada 1929 r. obiekt wpisano do rejestru zabytków. Kościół farny należy do grupy najstarszych i największych świątyń Pomorza Wschodniego, jest wybitnym dziełem architektury gotyckiej o randze odpowiadającej znaczeniu, jakie miasto odgrywało niegdyś w regionie.
(opracowane na podstawie: Krantz-Domasłowska 1991; Chrzanowski 1991; Mroczko 1980).
Świątynia jest położona pośrodku południowo-zachodniego, narożnego przyrynkowego bloku zabudowy. Jest to jedyny ściśle orientowany kościół w Chełmnie, chociaż i tu oś budynku została przesunięta ok. 5 stopni względem rzeczywistych kierunków geograficznych. Kościół trójnawowy, halowy (nawy równej wielkości), z prosto zamkniętym prezbiterium, do którego od południa przylega wielobocznie zamknięta zakrystia. W narożnikach przy styku prezbiterium z korpusem, w kwadratowych aneksach, stanowiących podstawy planowanych wież, umieszczone są kaplice. Fasada zachodnia planowana była jako dwuwieżowa. Ukończono jedynie wieżę północną, południową dociągnięto do wysokości szczytu zachodniego. Zewnątrz szczególnie dekoracyjnym opracowaniem wyróżniają się nawy boczne przykryte poprzecznymi daszkami z trójkątnymi, blendowymi szczytami. Każde przęsło zwieńczone jest osobnym szczytem i przeprute wielkim, ostrołukowym oknem. Wnętrze uderza jednorodnością przestrzeni. Cały kościół ma jednakowe sklepienia krzyżowo-żebrowe, ze zwornikami o bogatym programie ikonograficznym. Halowy korpus dzielony jest na nawy dwoma rzędami ośmiobocznych filarów, wspierających arkady międzynawowe. Przy filarach ustawione są pełnoplastyczne postaci jedenastu apostołów (1330-1340). W nawie północnej i w prezbiterium malowidła ścienne. W sklepieniach malowidła z motywem wici roślinnej.
W kościele znajduje się wysokiej klasy gotycki wystrój rzeźbiarski, na który składają się figury apostołów przy filarach od strony nawy głównej oraz zworniki sklepienne. Są tu również cenne malowidła ścienne z końca XIV w. Gotlandzka chrzcielnica o formach późnoromańskich została wykonana na przełomie XIII/XIV w. Bogate nowożytne wyposażenie wnętrza pochodzi przeważnie z XVII i XVIII w., wyróżniają się epitafia z końca XVI-XVIII w., w jednym z nich portret trumienny Marcina Kossendy z 1705. W kaplicy na przedłużeniu bocznej nawy północnej sanktuarium MB Bolesnej (tzw. Chełmińskiej), z obrazem koronowanym w 1754 r. W antependium i predelli ołtarza tej kaplicy zespół srebrnych plakietek wotywnych z XVII-XVIII w. Zwraca też uwagę snycerski wystrój kaplicy Bożego Ciała (Najśw. Sakramentu), dzieło elbląskie z lat 1685-1695. W Muzeum Okręgowym w Toruniu przechowywany jest zespół gotyckich witraży ze wschodniego okna prezbiterium, z lat około 1370-1390, które w XIX w. zostały przeniesione z Chełmna do zamku w Malborku. Źródło Wikipedia Autor Licencja
Gotycka fara Chełmna, jeden z najbardziej okazałych kościołów ziemi chełmińskiej, budowany od ok. 1280 r. Ważne miejsce kultu religijnego - sanktuarium Matki Boskiej Chełmińskiej.
Lokalizacja: Blok zabudowy sąsiadujący narożnikowo z Rynkiem, ograniczony ulicami Toruńską, 22 Stycznia, Franciszkańską i Szkolną. Gm. Chełmno Miasto, pow. chełmiński, woj. kujawsko-pomorskie. Gm. Chełmno Miasto, pow. chełmiński, woj. kujawsko-pomorskie.
Datowanie: ok. 1280-1320
Technika, materiał: Budowla murowana z cegły gotyckiej, w wątku wendyjskim w dolnych partiach murów i gotyckim w wyższych, z obfitym użyciem ceglanych kształtek, ceramiki glazurowanej i sztucznego kamienia. Ściany są częściowo przelicowane z użyciem cegły maszynowej.
Parafię wymieniono już w dokumencie lokacyjnym z 1233 r. kiedy to krzyżacy wyznaczyli na jej zabezpieczenie materialne znaczny majątek ziemski. Patronat nad parafią sprawował Zakon Krzyżacki. W odnowionym przywileju chełmińskim z 1251 r. pierwotne nadanie (8 łanów) ograniczono o połowę, czego jednak ostatecznie nie zrealizowano. Pierwszy znany proboszcz to Henryk, wzmiankowany w 1238 r.
Obecny kościół był budowany w latach ok. 1280-1320 (w dokumencie z 1311 r. wzmiankowane są prace budowlane). Wznoszono go w dwóch fazach. Najpierw postawiono prezbiterium i północną nawę boczną (pierwotnie niższą). W fazie drugiej ukończono budowę całego korpusu nawowego wraz z wieżą północną. Wieżę południową pozostawiono niedokończoną. Z 1326 r. pochodzi fundacja przy ołtarzu św. Katarzyny. W 1333 r. wspomniano wieżę kościoła chełmińskiego, jako proponowany wzór dla budowanej wówczas katedry w Królewcu. W końcu XIV w. dobudowano kaplicę Bożego Ciała. W 1501 r. pożar strawił wieżę kościelną. W 1519 r. kościół podniesiony do rangi kolegiaty. W okresie 1519-1538 kościół funkcjonował pod zarządem zgromadzenia Braci Wspólnego Życia sprowadzonych z Niderlandów przez biskupa chełmińskiego Jana Konopackiego do prowadzenia w Chełmnie szkoły. W 1560 r. fundacja kaplicy Matki Boskiej Bolesnej Chełmińskiej przez kasztelana chełmińskiego Jana Niemojewskiego. Częściowe odnowienie kościoła w okresie 1659-1660. Powstał wówczas także barokowy wystrój kaplicy Bożego Ciała. Nad prezbiterium dobudowano sygnaturkę. Od 1676 r. kościół znajdował się pod zarządem zgromadzenia Misjonarzy. W 1724 r. wzmiankowane jest uszkodzenie wieży. W 1772 r. kościół utracił tytuł kolegiaty. W 1825 r. władze pruskie usunęły z Chełmna Misjonarzy. W latach 1843 i 1864 odnawiano szczyty świątyni. W latach 1883-1884 kościół restaurowano w duchu neogotyckim, z przelicowaniem znacznych partii z użyciem cegły maszynowej. W okresie międzywojennym odkryto i zakonserwowano oryginalne polichromie gotyckie oraz w latach 1925-1928 wykonano nowe polichromie (przez Stanisława Smoguleckiego). 30 listopada 1929 r. obiekt wpisano do rejestru zabytków. Kościół farny należy do grupy najstarszych i największych świątyń Pomorza Wschodniego, jest wybitnym dziełem architektury gotyckiej o randze odpowiadającej znaczeniu, jakie miasto odgrywało niegdyś w regionie.
(opracowane na podstawie: Krantz-Domasłowska 1991; Chrzanowski 1991; Mroczko 1980).
Świątynia jest położona pośrodku południowo-zachodniego, narożnego przyrynkowego bloku zabudowy. Jest to jedyny ściśle orientowany kościół w Chełmnie, chociaż i tu oś budynku została przesunięta ok. 5 stopni względem rzeczywistych kierunków geograficznych. Kościół trójnawowy, halowy (nawy równej wielkości), z prosto zamkniętym prezbiterium, do którego od południa przylega wielobocznie zamknięta zakrystia. W narożnikach przy styku prezbiterium z korpusem, w kwadratowych aneksach, stanowiących podstawy planowanych wież, umieszczone są kaplice. Fasada zachodnia planowana była jako dwuwieżowa. Ukończono jedynie wieżę północną, południową dociągnięto do wysokości szczytu zachodniego. Zewnątrz szczególnie dekoracyjnym opracowaniem wyróżniają się nawy boczne przykryte poprzecznymi daszkami z trójkątnymi, blendowymi szczytami. Każde przęsło zwieńczone jest osobnym szczytem i przeprute wielkim, ostrołukowym oknem. Wnętrze uderza jednorodnością przestrzeni. Cały kościół ma jednakowe sklepienia krzyżowo-żebrowe, ze zwornikami o bogatym programie ikonograficznym. Halowy korpus dzielony jest na nawy dwoma rzędami ośmiobocznych filarów, wspierających arkady międzynawowe. Przy filarach ustawione są pełnoplastyczne postaci jedenastu apostołów (1330-1340). W nawie północnej i w prezbiterium malowidła ścienne. W sklepieniach malowidła z motywem wici roślinnej.
Rynek
więcej zdjęć (439)
Rynek - centralne miejsce w mieście... To tutaj niegdyś skupiało się życie chełminiaków, tutaj handlowano, spotykano się, władze miasta miały tu swoją siedzibę, występni mieszkańcy przykuwani byli do pręgierza...
Rynek stanowi prostokątny plac o pow. 1,5 ha (111 x 156 m), od niego rozchodzą się główne ulice, na jego terenie stoi chyba najbardziej obfotografowany obiekt Chełmna - ratusz. Oprócz niego na średniowiecznym rynku stały: dom kupiecki, ławy handlowe i kramy, studnia, pręgierz, a w jego południowo-zachodniej części znajdował się basen przeciwpożarowy. Dookoła znajdowały się domy kupieckie (m.in. Dom Bractwa Kupieckiego). Z biegiem lat wygląd rynku zmieniał się, zniknęły gotyckie kamienice (pozostały po nich jedynie nieliczne ślady), zastąpiły je te pobudowane w XIX/XX wieku. Na miejscu bud kramarskich pobudowano wieżę ciśnień, którą rozebrano na początku XX wieku.
Rynek stanowi prostokątny plac o pow. 1,5 ha (111 x 156 m), od niego rozchodzą się główne ulice, na jego terenie stoi chyba najbardziej obfotografowany obiekt Chełmna - ratusz. Oprócz niego na średniowiecznym rynku stały: dom kupiecki, ławy handlowe i kramy, studnia, pręgierz, a w jego południowo-zachodniej części znajdował się basen przeciwpożarowy. Dookoła znajdowały się domy kupieckie (m.in. Dom Bractwa Kupieckiego). Z biegiem lat wygląd rynku zmieniał się, zniknęły gotyckie kamienice (pozostały po nich jedynie nieliczne ślady), zastąpiły je te pobudowane w XIX/XX wieku. Na miejscu bud kramarskich pobudowano wieżę ciśnień, którą rozebrano na początku XX wieku.
ul. Franciszkańska
więcej zdjęć (313)