Jezioro Guzianka Wielka - jezioro polodowcowe znajdujące się na Mazurach. Poprzez jezioro Guzianka Mała i Śluzę Guzianka połączone z jeziorem Bełdany. Poprzez kanał pod mostami drogowym i kolejowym w miejscowości Ruciane-Nida połączone z Jeziorem Nidzkim.
powierzchnia: około 65 ha
głębokość maksymalna: 25,5 m
długość : 2,6 km
długość linii brzegowej:6500 m
powierzchnia zlewni całkowitej: 110,0 km²
Jezioro mimo swojej nazwy jest dosyć małe. Jest długie i wąskie, co powoduje, że część osób myli się traktując środkową część jako kanał łączący dwa małe jeziorka. Część północna położona nieopodal śluzy jest najszersza. W tej części brzegi są wysokie i strome. Znajdują się tu też ośrodki wypoczynkowe. Południowa część ma brzegi niższe i w znacznym stopniu zagospodarowane przez człowieka. Znajduje się tu m.in. port i zabudowania Rucianego (część miejscowości Ruciane-Nida). Środkowa część jest węższa i znajdują się tu ruiny starego tartaku. Do jeziora dopływa kanał Nidzki z Jeziora Nidzkiego (woda stojąca w czasie badań), analizy wody ze względu na zawartość materii organicznej wskazują na II klasę czystości.
Jezioro Guzianka Wielka należy do zbiorników o małej powierzchni zwierciadła wody - 59,6 ha i znacznej głębokości. Jezioro posiada drugi 17-metrowy głęboczek, pojemność masy jeziornej nie przekracza 3894,6 tys. m³. Jezioro Guzianka Wielka jest jeziorem wytopiskowym z długą odnogą dochodzącą do Rucianego-Nidy. Konfiguracja dna jest dość urozmaicona z kilkoma głęboczkami. Bezpośrednie otoczenie zbiornika stanowią lasy Puszczy Piskiej.
Około 80% linii brzegowej porastają rośliny wodne, takie jak pałka szerokolistna, trzcina i manna wodna. Brzegi Guzianki Wielkiej są porośnięte lasem, oprócz części południowo-zachodniej, w której położona jest miejscowość Ruciane Nida. Przez całe jezioro prowadzi szlak ze śluzy w Guziance na Jezioro Nidzkie. Akwen pełni przede wszystkim rolę "tranzytową", ponieważ nieliczni tylko żeglują po nim dla samej przyjemności, chociaż sprzyja temu środkowa część akwenu.

Motorowiec pasażerski “Boyen” (w nawiązaniu do nazwy Twierdzy Boyen - Feste Boyen noszącej imię feldmarszałka pruskiego Hermanna von Boyen) zbudowany został w 1935 r. w stoczni Ferdinand Schichau Werft w Königsbergu na zamówienie Mazurskiej Kompanii Żeglugi Parowej z Giżycka (Masurische Dampfer-Kompagnie Lötzen). Statek ten o eleganckiej sylwetce zabierał na pokład 180 osób, a napędzał go silnik o mocy 150 KM.

W 1944 r. statek został przekazany do dyspozycji wojska w ramach “Transportflotille der Masurischen Seen” i 22 stycznia 1945 r. podczas ewakuacji Giżycka został zatopiony w Zatoce Tracz Jeziora Kisajno. W związku z powojenną odbudową żeglugi mazurskiej statek został wydobyty w 1946 r. i wyremontowany. Pływał pod nazwą “Poleszuk”. W pierwszej połowie lat 50. przeszedł niewielką modernizację i otrzymał nową nazwę “Fryderyk Chopin”. W 1957 r. statek wszedł w skład floty nowopowstałego Przedsiębiorstwa Państwowego “Żegluga Mazurska” i był najdłużej eksploatowaną przez to przedsiębiorstwo jednostką zbudowaną przed wojną. Służbę zakończył w 1991 r. i potem przez kilka lat stał zacumowany w przystani jachtowej w Mikołajkach (obecnie Port Wioska Żeglarska Mikołajki), gdzie służył jako pływająca estrada m.in. podczas festiwali szantowych. Następnie został zezłomowany.