Pałac z k. XVII w., przebudowany na klasycystyczny w latach 1780-90 i remontowany w pocz. XX w. oraz w roku 1978 i latach 1986-87. Założony na prostokącie o jedenastu i pięciu osiach, dwukondygnacyjny, podpiwniczony. Długie elewacje akcentują trzyosiowe portyki kolumnowe pod trójkątnymi tympanonami. Dach czterospadowy, okna prostokątne w opaskach. Wokół pałacu ciągnie się park krajobrazowy z pocz. XIX w. Dalej stoją zabudowania gospodarcze.

Źródło: „Słownik geografii turystycznej Sudetów” t.2 „Pogórze Izerskie” pod redakcją Marka Staffy. Wrocław 1999