Kościół ewangelicki
Prześladowani od czasów wojny trzydziestoletniej protestanci dopiero pod rządami pruskimi uzyskali pełne
swobody religijne.Z tym większą więc energią zaczęli przejawiać swą żywotność, co dało w wyniku między innymi nowy murowany kościół, wielki rozmiarami, ale skromny w skali wartości artystycznych.Ciężka i nieciekawa bryła z dachem pokrytym łupkiem dość brutalnie wdziera się w architekturę miasta, w czym towarzyszy jej stojąca obok neogotycka wieża z ciemnego piaskowca.Stojący (ob. nie istnieje) dziś pustką kościół zbudowano na miejscu dawnej farbiarni w latach 1747 - 1748; do 1754 r. trwało urządzanie wnętrza.Projektował budowlę i kierował jej wykonaniem architekt Karol Scholz.Od 1748 do 1764 r. trwało z przerwami wznoszenie przykościelnego budynku, przeznaczonego na mieszkanie pastora i szkołę; już w latach 1799 - 1803 budynek ten był naprawiany.Neogotycka wieża, wzniesiona obok kościoła w latach 1846 - 1848, miała świątynię ewangelicką uczynić jeszcze bardziej widoczną i osiągnęła blisko 60 metrów wysokości.W 1880 r. odnowiono kościół, a w dwanaście lat pózniej szkołę.Ostatnia wojna zamieniła budynek szkoły w ruinę, w kościele ucierpiało tylko urządzenie wnętrza.Owalna przestrzeń kościoła z charakterystycznymi piętrowymi emporami zamyka się od zewnątrz w bryłę na planie wydłużonego wieloboku.Od zewnątrz kościół jest skromny, zakryty żółtym tynkiem, ożywiony tylko gładkimi opaskami wysokich okien i portali
.W ruinie dawnej szkoły zachwały się mury obwodowe, a także skromny portal póznobarokowy z tablicą fundacyjną z 1748 r.

Autor: Mieczysław Zlat - wybrane z książki pt. "Lwówek"wyd.Zakład Narodowy im Ossolińskich - Wydawnictwo 1961
Stowarzyszenie Historyków Sztuki oprac. Dariush