W nowym Sączu funkcjonowały dwa getta żydowskie.  

Getto A  (w dzielnicy żydowskiej), w rejonie ulic Kraszewskiego, Lwowskiej, Barskiej, Hallera i Zdrojowej,

Getto B (okolice ul. Kazimierza Wielkiego). Początkowo były to getta otwarte, ale w 1942  zostały zamknięte murem. 

• 15 sierpnia 1942 r.: w wyniku "Akcji Reinhardt" Niemcy przeprowadzili akcję wywózkową, podczas której zamordowano starszych i chorych na cmentarzu żydowskim.


• 23 sierpnia 1942 r.: dokonano ostatecznej selekcji Żydów na "Sammelplatzu" (łące nad Dunajcem). Następnie, w dniach 24-28 sierpnia, ok. 18 tys. Żydów zostało wywiezionych do obozu zagłady w Bełżcu.


• Początkowo granicę sądeckiego getta stanowić miała linia biegnąca od Dunajca (w miejscu ujścia Żeglarki) do ul. Romanowskiego, północną ścianą rynku, ul. Wąską, aż do ul. Św. Ducha do rzeki Kamienicy. Północną granicą miał być most na ul. Tarnowskiej, zaś zachodnią styk Żeglarki i Dunajca. Polacy otrzymali rozkaz opuszczenia mieszkań w tym rejonie i przeniesienia się do śródmieścia. W pierwotnych granicach getta znalazło się kolegium jezuitów i kościół Świętego Ducha. Na prośbę zakonników, 8 listopada 1940 r., Niemcy zmienili pierwotne granice. Ostatecznie oparły się na uliczkach przedwojennej dzielnicy żydowskiej. Od północy zamykał je zamek, od południa północna ściana Rynku. Od wschodu granicą stała się ul. Piotra Skargi, która jednak była wyłączona z getta. Od tej strony dzielnicę żydowską dzielił od „miasta aryjskiego” mur zamykający ulicę Franciszkańską, plac Trzeciego Maja, a także wjazd na ulicę Kazimierza Wielkiego. Na rogu ulic Bóżniczej i Piotra Skargi znajdowała się główna brama getta. Druga, „nieoficjalna”, była naprzeciw kościoła ewangelickiego. Droga przez nieoficjalną bramę prowadziła głównie na posterunek gestapo. Ulica Pijarska, aż do wspomnianego kościoła nie należała do getta, bowiem Niemcy chodzili tutaj do zboru. Przy  zachodnich granicach znajdował się parkan (bliżej zamku), a w stronę kościoła ewangelickiego ciągnął się ceglany mur.