Pałacyk Oborskich to budynek złożony z dwóch brył: frontowej, murowanej z cegły, na kamiennym cokole i tylnej - starego, parterowego dworu, z pocz. XIX w. W rezultacie całość tworzy dzisiaj nieregularny rzut, z programem przestrzennym rozwiązanym w dwóch oddzielnych układach. Bryła frontowa jest rozczłonkowana, złożona z części parterowych i piętrowych, nakrytych oddzielnymi dachami o zróżnicowanych kształtach, pokrytych dachówką ceramiczną w różnych odcieniach czerwieni. Urozmaicają je lukarenki z ostrosłupowymi daszkami oraz wysokie kominy, przydające bryle malowniczości. Każda elewacja pałacyku została rozwiązana inaczej. Architekt zastosował bogaty zestaw elementów architektonicznych. Wygląd nowej siedziby Oborskich odegrał dużą rolę w życiu Mielca, stając się wzorem do naśladowania przy budowie domów miejscowego, bogatego mieszczaństwa. Dodał miastu urody, wdzięku i oryginalności. Stał się tematem prac malarskich i rysunkowych miejscowych i przyjezdnych artystów, co trwa do dziś.

Źródło: