Park Planty położony jest w południowej części centrum miasta w sąsiedztwie dworca kolejowego.

Ukształtowany jest w formie łukowatego pasa wzdłuż ul. Planty, od ul. Sedlaka na zachodzie do ul. Traugutta na wschodzie. Kształt parku jest odbiciem układu fizjograficznego terenu, który w tym miejscu był płytką doliną rzeczną uwidocznioną na planach Radomia z początku XX w. Teren parku jest płaski, lekko obniżający się ze wschodu na zachód.

Park założony został na przełomie lat 50-60 XX. Na mapach z początku XX w., widoczne są w tym miejscu łąki i pastwiska, przez które przepływał ciek wodny.

Wiek najstarszych występujących tu drzew szacować należy na 50-60 lat. Dominującym elementem w drzewostanie parkowym są topole odmian euroamerykańskich (kanadyjskie) i towarzyszące im mniej licznie topole białe, osiągając nieraz bardzo okazale rozmiary. Z innych najstarszych i najliczniej reprezentowanych grup drzew wyróżnić należy klony jesionolistne i srebrzyste oraz jesiony pensylwańskie. Znacznie rzadziej występują: lipy, klony innych gatunków, dęby, kasztanowce, robinie czy jabłonie ozdobne.

W drzewostanie parkowym dominują gatunki liściaste. Warstwa krzewów najliczniej reprezentowana jest przez jaśminowiec, tawuły i bez czarny które występują w postaci skupin rozrzuconych nieregularnie na terenie całego parku. Towarzyszą im nieliczne bzy lilaki, berberysy, żylistki i liguster sadzony najczęściej wzdłuż alejek parkowych.

Istniejący drzewostan parkowy świadczy o tym, że park założony został szybko, a dobór gatunkowy został ograniczony. Posadzono gatunki szybko rosnące (topole, klony jesionolistne i jesiony), aby osiągnąć szybki efekt. Doprowadziło to do zdominowania drzewostanu parkowego przez te gatunki, a zwłaszcza topole, które stanowią najbardziej kontrowersyjny jego element. Ze względu na swój stan stwarzają one obecnie zagrożenie dla bezpieczeństwa oraz utrudniają i uniemożliwiają rozwój innym gatunkom drzew i krzewów.

źródło: