Historia tego kościoła zaczyna się od lutego 1742 r., kiedy to ewangelicka wspólnota otrzymała zezwolenie z królewskiego urzędu Prus na budowę kościoła parafialnego w miejscu, na którym obecnie stoi. Okazało się, że zaangażowanie i entuzjazm był tak wielki, że budowa trwała zaledwie rok i już w 1743 r. wspólnota ewangelicka z Bielawy mogła wielbić Imię Pana w nowej świątyni. Kunsztowne zewnętrzne zdobienia przetrwały do dziś, chociaż ząb czasu odcisnął na nich swe piętno.
W 1880 r. kościół został nieco przebudowany i w takim stanie przetrwał do czasów współczesnych. W 1917 r. utracił na trzy lata dzwony zabrane przez zakłady zbrojeniowe. Czas II wojny światowej spowodował, że wspólnota protestancka zmniejszała się i nie była w stanie utrzymać świątyni, dlatego w 1952 r. zostało odprawione ostatnie nabożeństwo i kościół został zamknięty na 20 lat. Były to najgorsze dni dla domu Bożego, ponieważ źle zabezpieczony, stał się okazją do totalnego wandalizmu (w tym czasie zostały zniszczone stare organy, powybijane witraże, zniszczone piękne żyrandole, zaginął ołtarz główny i piękna ambona, zniszczeniu uległo ogrzewanie kościoła).
Staraniem śp. ks. Mariana Pragi 1 listopada 1972 r. kościół został przekazany parafii pw. Ducha Świętego i od razu rozpoczęto gruntowny remont. Na początek wyremontowano dach kościoła i wieżę. Pierwsza Pasterka odprawiana w jeszcze niewyremontowanym kościele zgromadziła tłumy wiernych, którzy od razu pokochali tę świątynię. Mocą dekretu papieskiego z dnia 25 stycznia 1973 r. nadano kościołowi prawo odpustu w uroczystość Bożego Ciała tym samym kościół otrzymał wezwanie Bożego Ciała. W marcu 1974 r. przystąpiono do wymiany belek i słupów oraz podłogi, założono też nową instalację elektryczną. W niedzielę 16 grudnia 1979 r. bp Wincenty Urban dokonał poświęcenia nowych organów, które do dziś rozbrzmiewają w świątyni.
Parafia pw. Bożego Ciała w Bielawie znajduje się w dekanacie bielawskim. Została erygowana przez bp. Ignacego Deca w 2009 r. Proboszczem jest ks. Cezary Ciupiak.