Przy ulicy Bernardyńskiej wznosi się sporych rozmiarów budowla o zwieńczonej trójkątnym naczółkiem klasycystycznej zachodniej fasadzie. Gdy jednak podejdziemy do owej budowli od strony wschodniej wyrośnie nad nami zamknięte trójbocznie kościelne prezbiterium o podpartych masywnymi uskokowymi szkarpami ścianach i strzelistych ostrołukowych, zamurowanych częściowo oknach. Teraz dopiero uświadamiamy sobie, że oto mamy przed sobą coś, co było niegdyś okazałą gotycką świątynią. Jest to dawny kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Śnieżnej ojców bernardynów. Zbudowany został w drugiej połowie XV wieku, poza murami ówczesnego miasta z fundacji Jana Amora Tarnowskiego, który sprowadził bernardynów do Tarnowa. W 1614 roku pożar zniszczył kościół, który następnie został odrestaurowany staraniem gwardiana Michała Hallera w latach 1620 - 1626.

W latach 1671 - 74 dobudowano nieistniejące już obiekty: barokową kaplicę Niepokalanego Poczęcia NMP do nawy od strony północnej oraz drewnianą wieżę zegarową. W roku 1789, na mocy zarządzeń austriackich władz, Bernardyni utracili kościół i klasztor. Otrzymali pobliski kościół i klasztor po ss. Bernardynkach.

Opuszczone przez bernardynów budynki kościoła i klasztoru wykorzystywano początkowo na różne cele, dopóki nie padły one ofiarą dwóch pożarów (1809 i 1814 rok). Po tych wypadkach, w latach 1823-1825 budynek kościoła został przebudowany na potrzeby sądu: podzielono go na trzy kondygnacje, w prezbiterium urządzono salę rozpraw, zmieniono także elewacje (w stylu klasycystycznym). Zabudowania klasztorne częściowo wyburzono, a częściowo przebudowano - powstało w nich więzienie. W czasie drugiej wojny światowej regotyzowano elewacje zewnętrzne prezbiterium dawnego kościoła. Przez długie lata swoje pomieszczenia miał tutaj tarnowski magistrat, obecnie parter dawnego kościoła jest wykorzystywany jako parafialna kaplica polskokatolicka.

Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków.