Ufundowany w 1720 roku przez kasztelana raciążskiego M. Kępskiego dla pustelników (informacja z wizytacji kanonicznej z 1842). Pierwotnie usytuowany na odludziu, w pobliżu stał jedynie drewniany budynek zamieszkany przez pustelników. Pierwotnie była to kaplica, z czasem (prawdopodobnie w XIX wieku) dobudowano do niego kruchtę i zakrystię. Odrestaurowany w 1870 roku. Później używany w różnych celach, w czasie II wojny światowej pełnił role magazynu. Obecnie kościół filialny.