Wiatrak znajduje się na południe od zabudowań wsi, pośrodku pól, na szczycie niewielkiego wzniesienia. Powstał w roku 1812, jak wskazuje na to data widoczna na jednej z belek konstrukcyjnych wewnątrz. Według opisu J. G. Knie z roku 1845 był jednym z dwóch działających we wsi młynów wiatrowych. Drugi z nich znajdował się ok. 200 m dalej na zachód, zaznaczony był jeszcze na mapach topograficznych z lat trzydziestych XX w. W eksploatacji pozostawał jeszcze do lat sześćdziesiątych XX w. Restaurowany dwukrotnie, po raz pierwszy w roku 1959 przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, po raz drugi poddany gruntownemu remontowi w roku 2013. W czasie ostatniego remontu uzupełniono ubytki w ścianach, wymieniono pokrycie dachu oraz odtworzono schody. Na odtworzenie czeka jeszcze śmigło.
Buszkowicki koźlak wykonany jest w całości z drewna, w konstrukcji słupowo-szkieletowej. Ściany oszalowane deskami, dach dwuspadowy z naczółkiem od strony śmigła, kryty gontem. Po przeciwległej stronie znajduje się dyszel, nad nim wejściowy ganek kryty pulpitowym dachem z prowadzącymi do niego policzkowymi schodami, w szczycie umieszczono natomiast żuraw do transportu ziarna i mąki. W bocznych elewacjach niewielkie prostokątne otwory okienne. Wewnątrz zachowała się część mechanizmu napędowego. Kamienie młyńskie zostały ułożone na zewnątrz.
Buszkowicki wiatrak jest jednym z nielicznych zachowanych tego typu zabytków na Dolnym Śląsku. Został wpisany do rejestru zabytków w roku 1981.