Neorenesansowy pałac z XIX w.. Został stworzony na planie prostokąta, z którego wyrasta ryzalit frontowy, nad którym wznosi się wieża, oraz ryzalit ogrodowy z wyjściem na tarasy prowadzące do parku. Ryzality, umieszczone w przeważającej części na osi budynku, można zauważyć na każdej elewacji. Budynek posiada dwie kondygnacje i czterospadowy dach. W centralnej części fasady, na osi budynku, znajduje się wejście, a nad nim góruje wieża, podwyższona o dwie kondygnacje w stosunku do pierwszego piętra. Główne drzwi są otoczone przez portal tworzony przez półkoliście wygięty gzyms oraz chronione przez niewielki portyk składający się z trójkątnego frontonu opartego na dwóch kolumnach. Elewacja ogrodowa wzbogacona jest o dwie małe wieżyczki i taras ze stylizowanymi na antyczne kolumnami oraz częściowo oryginalną marmurową posadzką. Elewacje zdobione są podwójnymi gzymsami międzykondygnacyjnymi i gzymsem wieńczącym. Elewace wieży są dodatkowo zdobione liznami i gzymsami. Okna piętra posiadają opaski, a okna parteru są zwieńczone frontonami trójkątnymi i półowalnymi, stosowanymi naprzemiennie. W budynku została zachowana oryginalna stolarka okienna i drzwiowa oraz oryginalna, poddana konserwacji posadzka parkietowa. W sali balowej znajduje się odnowiona bogata sztukateria.

Źródło: