 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Stare Polesie › ul. Gdańska › Pałac Rudolfa Kellera |
Lata 1900-1918 , Skrzyżowanie ulicy Gdańskiej (do 1920 r. ul. Długa) z Zieloną.
Neorenesansowy Pałac Rudolfa Kellera przy ul. Gdańskiej 49/53, wybudowany w latach 1890-1892 według projektu Hilarego Majewskiego.
Bałuciorz
 wczoraj w nocy spalił się dach w owym pałacu 2010-04-01 10:50:00 (16 lat temu)
Mam nadzieję, że to tylko żart primaaprilisowy. 2010-04-01 14:14:03 (16 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 3 miesiące 6 dni |
 |
pałace
|
Pałac Rudolfa Kellera z 1890 r. przy ul. Gdańskiej 49/53 (dawniej Długa) w Łodzi
Luksusowa willa wzniesiona została według projektu Hilarego Majewskiego, na zlecenie Rudolfa Kellera. Był to imigrant z terenów pruskich, który początkowo, w roku 1882, wzniósł na tej parceli zabudowania fabryki wstążek, tasiemek i koronek. W 1907 roku, wraz z przylegającą fabryką wstążek, tasiemek i koronek, pałac został sprzedany Emilowi Eisertowi, a od 1922 do wybuchu wojny był własnością "Spółki Akcyjnej Emila Eisterta i Braci Schweikertów".
Budynek zbudowany w stylu neorenesansu północnego z wpływem francuskiego, przez firmę Ottona Gehliga z Łodzi. Detal architektoniczny renesansowo-manierystyczny wzorowany był na przykładach francuskich i niderlandzkich. Sztukaterię i wnętrza wykonane przez N. Gunzela, ukończono w 1892 roku. W 1907 po zmianie właściciela nastąpiły również pewne zmiany w wystroju wnętrz i wówczas zamówiono w nieznanej wytwórni łódzkiej lub niemieckiej dwa witraże krajobrazowe o secesyjnej stylistyce do reprezentacyjnej klatki schodowej. Willa ta jest wolno stojąca, podpiwniczona z mansardowym poddaszem, na planie zbliżonym do kwadratu, w układzie trzytraktowym z reprezentacyjną klatką schodową w części południowo-zachodniej.
Elewacja frontowa jest najbardziej urozmaicona, w narożniku północno-zachodnim na parterze znajduje się murowana weranda z zejściem do ogrodu, a nad nią obszerny taras z kutą żelazną balustradą. Okna parteru zamknięte są łukiem odcinkowym, na piętrze zaś prostokątne ujęte w aedicule, flankowane półkolumnami. W narożniku północno-wschodnim znajduje się ukośnie dostawiona wieżyczka. Układ wnętrz jest amfiladowy z wielopoziomowym westybulem na parterze oraz obszernym korytarzem – hallem na pierwszym piętrze. We wnętrzach tych dominuje wystrój o motywach włoskiego renesansu i manieryzmu. Na szczególną uwagę zasługują unikalne na terenie Łodzi rozwiązania stropów sztukatorskich, występuje tzw. faseta podwinięta przysłaniająca częściowo strop, oraz zastosowanie łuku pięciolistnego pomiędzy pomieszczeniami w południowo-wschodniej części pierwszego piętra.
W nocy z 31 marca na 1 kwietnia 2010 r. w niszczejącym od lat zabytku wybuchł pożar, który zniszczył część dachu oraz uszkodził charakterystyczną wieżyczkę, patrz:
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Ulica, obok ulicy Piotrkowskiej może poszczycić się niebagatelną ilością perełek architektury, z których wiele uznanych jest za zabytki. Wille i pałace fabrykanckie, oraz kamienice z pięknymi detalami.
Powstała z połączenia ulic Nowej i Długiej, istniejących od roku 1873. W 1915 r. jej nazwę zgermanizowano na Lange Strasse. Nazwa Gdańska pojawiła się w 1920 roku, z okazji zaślubin Polski z morzem. Funkcjonowała do roku 1940. W okresie okupacji nazwę przetłumaczono na Danziger Strasse. Po odzyskaniu niepodległości w 1945 roku przywrócono Gdańską..
W latach 1915-1916 została wybrukowana od ul. Zielonej do ul. Ogrodowej. W budynkach ten ulicy, w 1937 roku podłączono kanalizację. Ulica rozpoczyna się od skrzyżowania tuż obok Manufaktury, a kończy przechodząc w ul. Stefanowskiego.
Wikipedia