Dom Rabina - kamienica narożna w Rynku Solnym, zbudowana na początku XVII w.
W 1591 roku narożna działka w północnej pierzei Rynku Solnego, przypuszczalnie z drewnianym domem należała do tkacza Stanisława, w 1623 roku kupił ją sefardyjski Żyd Aron de Campos, budując na niej parterową, podcieniową kamienicę. W 1638 roku właścicielem Abraham Mendel, przed 1641 rokiem Mojżesz de Campos być może tożsamy z Moszkiem, wzmiankowanym w 1657 roku, który był inicjatorem przebudowy na kamienicę piętrową o bogatej, częściowo zachowanej, manierystyczno-barokowej dekoracji fasady. Była to kamienica dwutraktowa, dwudzielna o czytelnym do dziś układzie. W końcu XVII wieku należała do Abrahama Moszkiewicza, w rękach tej rodziny pozostawała co najmniej do połowy wieku XVIII. W tym okresie zapewne zabudowano tyły całego bloku. W kolejnym etapie, tzn. w wieku XIX dobudowano tylną klatkę schodową, zaś cała elewacja boczna uzyskała ostatecznie jednolity gabaryt oraz skromną szatę architektoniczną / początek XX wieku?/. Wprowadzono wówczas nową stolarkę okienną, balkon na typowych, żeliwnych konsolach oraz facjatki z charakterystyczną dekoracją. Wtórnie połączony z sąsiednim budynkiem. W latach 50-tych XX wieku budynek przeszedł na własność Skarbu Państwa a następnie został skomunalizowany. Budynek wybudowany na rzucie prostokąta z dwuprzęsłowym, filarowym podcieniem od frontu, dwutraktowa, trójdzielna. Od północy dobudowana klatka schodowa z korytarzem przy ścianie północej traktu. Zamknięta od północnego wschodu ćwierćkolistą ścianą, sięgającą połowy ściany tylniej siani. Dach trójpołaciowy z parą lukarn od frontu i pojedynczą od ulcy bocznej. Fasada frontowa kamenicy dwukondygnacyjna, z dwuarkadowym podcieniem , na piętrze cztery okna. Filary szerokie zwężające się ku górze z impostami. Łuki gładkie z konsolowymi zwornikami z motywami akantu. W popcieniu ściana z kwadratowym oknem na osi arkady wschodniej prosty gzymsik , przechodzący na sąsiednie elewacje. W pasie podokokiennym dekoracja o motywie wici roślinnej wyrastającej z dzbanka. Narożny pseudopilaster podtrzymuje toskańske belkowanie z architrawem i prostym gzymsem. W dachu dwie wąskie lukarny o węgarkach dekorowanych kolumienkami. We fontoniku ozdobna tarczka. Elewacja zachodnia pęcioosiowa, z gzymsem kordonowym i koronującym, analogicznym do fasady. W skrajnej osi od południa arkada podcienia wzmocniona gurtem, piętro ujęte dwiema parami pseudoplastrów. Wejście do klatki na skrajnej osi od północy, wejście do dawnej izby tylniej na osi drugiej. Na osi trzeciej witryna z piwnicznym otworem. wentylacyjnym przy ziemii. Na czwartej osi na piętrze okno, pod nim , w pasie gzymsu kordonowego trzy zachowane konsole balkonowe w formie ażurowych wolut. W dachu cofnięta pojedyncza lukarna o analogicznej formie do lukarn nad fasadą. Od podwórz ćwierćcylindryczna ściana klatki z trzema okienkami na osi. W parterze od wschodu wyjście z klatki, od południa okno tyniej izby. Przestrzeń między ścianą klatki i zachodnią ścianą sąsiedniego budynku w poziomi piętra i poddasza wypełniają kryte ganki. Za