Zabudowania młyna oraz piekarni były przypisane do Przedmieścia Frysztackiego z numerem konskrypcyjnym 50. Numer posesji był 61. W zbiorach Książnicy Cieszyńskiej znajduje się pergaminowy przywilej z 1761 r. dla Adama Dulawy na zakup młyna. Na mapie katastralnej Przedmieścia Frysztackiego z 1836 r. zaznaczony jest młyn z nr 143. Pod tym numerem widnieją trzy obiekty: dwa ceglane lub kamienne i jeden drewniany. Budynki zlokalizowane są nad brzegiem potoku Bobrówka, gdzie oprócz symbolicznego koła młyńskiego znajduje się również drewniany próg wodny. W najstarszej Książce Adresowej Cieszyna z 1874 r., jako właściciel odnotowany jest Franz Müller, w 1877 r. Ignaz Müller (zmarł w 1887 r.), w 1894 r. Julius Müller, natomiast od 1901 r. Hermannn Eisner (żydowskiego pochodzenia), który od mniej więcej 1911 r. wypiekał tu chleb z inicjałami HE - od imienia i nazwiska właściciela. Wcześniej, bo od co najmniej 1899 r. działał w Orłowej. W 1902 r. podług projektu Carla Majeranowskiego wzniesiono silos z młynem . Urządzenia młyna dostarczyła firma Seck z Drezna. W 1912 r. ten sam projektant przygotował projekt rozbudowy piekarni (niezrealizowany). W 1907 r. według projektu Eugena Fuldy dobudowano nieduży obiekt z turbiną wodną służącą do napędu urządzeń młyna. Urządzenia dostarczyła firma Ganz z Budapesztu. W krótkiej charakterystyce zakładu z przełomu lat 20 tych i 30 tych XX w. czytamy: " Eisner Hermann, Młyn Parowy i Turbinowy (...). Przemiał żyta i pszenicy oraz piekarnia parowa. Eksport mąki do Czechosłowacji. Robotników 15. Siła mech. w PS. 45 (Skorowidz branż przemysłu, handlu, rzemiosła i zawodów wyzwolonych. Woj. Śląskie 1929/30 ). W 1930 r. według projektu Antoniego Hornego przeprowadzono rozbudowę piekarni powiększając ją o część zaznaczoną na planie kolorem czerwonym . Po II wś. oba podmioty zostały znacjonalizowane i prowadzone przez Gminną Spółdzielnię Samopomoc Chłopska Zebrzydowice - Hażlach - Młyn Gospodarczy w Cieszynie, aż do lat 70 tych. W 1962 r. zastąpiono napęd turbinowy napędem z silników elektrycznych. Wyeksploatowaną piekarnię zamknięto początkiem lat 70 tych XX w., ponownie została uruchomiona w 1990 r. przez Andrzeja Halskiego. Natomiast młynem w latach 1958-1996 kierował Mieczysław Kamiński. W 1998 r. jego synowie Leszek i Zbigniew zakupiły młyn i przeprowadzili gruntowną modernizację. W roku 1998 r. obchodzono 100 lecie piekarni oraz młyna przy ul. Frysztackiej. Data 1898 wyryta jest na krzyżu , który stoi przed obiektem i stanowiła ona dla organizatorów punkt odniesienia. Obecnie część starego młyna popada w ruinę.
W przeszłości na obszarze wszystkich dzielnic miasta działały cztery młyny, dwa na lewym brzegu Olzy i dwa na prawym. Na prawym był to powyższy Młyn Hermana Eisnera oraz Wielki Młyn . Na lewym brzegu był to Młyn Goryczkowski oraz Młyn Walchowski .